در طول تاريخ شيعيان رفتارها و عكس العمل‌هاى شاخص و قابل توجى از خود نشان داده كه به طور جدى بر سر راه آنان ايجاد مانع كرده است؛ چه در جريان تحريم تنباكو و چه پيش از آن، همواره علما و بزرگان شيعه پيشاپيش نهضت‌هاى دينى و مذهبى حركت كرده و جان‌فشانى مى‌نمودند تا اصالت اسلامى و به تبع آن اصالت شيعى از بين نرود و كشورهاى استعمارى نظير انگلستان و فرانسه و در دوره‌هاى بعد امريكا و روسيه و ... تنها از طريق فرقه‌سازى است كه مى‌توانند با اين جريان مقابله كنند و در آن خلل ايجاد كنند.

چطور است كه اين فرقه‌ها ساخته غربيان است ولى نيروهايى كه به ظاهر رهبرى اين جريان‌ها را برعهده دارند خود از ميان جامعه اسلامى برخاسته‌اند؟

اين افراد كه براى اجراى خواسته‌ها و اهداف آنان انتخاب مى‌شوند افراد بى‌ايمان و يا ضعيف الايمان هستند كه به اميد پول و ثروت يا رياست و ... فريب آنان را خورده‌اند و الّا اگر كسى اعتقاد راسخ داشته باشد دنبال آنان راه نمى‌افتد.

رييس شيخى‌مذهب‌ها يك عالم بوده و بنيان‌گذاران بابيت و بهاييت نيز خود را عالم معرفى كرده بودند و در برخى فرق ديگر هم چنين ادعاهايى قابل مشاهده است. دشمنان از ضعف اين علما استفاده كرده، با همراهى آنان عده‌اى را چشم و گوش بسته به دنبالشان كشانده و اقدام به فرقه‌سازى كرده‌اند. سردسته بسيارى از فرقه‌هايى كه به وجود آمده افراد با سواد و در عين حال بى‌ايمان و يا فاقد اعتقاد راسخ بوده‌اند كه يا فريب دشمنان را خورده‌اند و يا عمداً از همراهى با آنان به دنبال كسب مقام و منصبى بوده‌اند. عوام مردم هم به واسطه جهالتشان فريب اين افراد را خورده و از ايشان تبعيت كرده‌اند؛ هرچند كه بعضى از آنان در ميانه راه توبه كرده و برگشته‌اند.

آيا مى‌توان دليل خاصى را براى جعل وهّابيت در جزيرة العرب، بابيت در ايران و قاديانيه در پاكستان جست‌وجو كرد؟

اينها هميشه و در همه مناطق فوق سراغ محيطها و كسانى مى‌روند كه اطلاعات مختصرى داشته باشند. وهابيت كه در ميان اهل تسنن به وجود آمد و رشد كرد با بهره بردارى از عوام بود كه اطلاعات چندانى از دين نداشتند و الّا كسانى كه معتقد باشند و نسبت به دين اعتقاد راسخ داشته باشند زير بار اين حرف‌ها نمى‌روند. جالب است بدانيد