ماهنامه موعود
(١)
شماره هشتاد و يكم
١ ص
(٢)
فهرست
١ ص
(٣)
تاريخ فردا و چالش هاى فراروى
٢ ص
(٤)
چالش اوّل حوادث و وقايع سال هاى قبل از ظهور
٣ ص
(٥)
چالش دوم هجوم فرقه ها و شبهه ها
٣ ص
(٦)
ازميان خبرها
٤ ص
(٧)
ايران كشورى مؤثّر در وقايع آخرالزّمان
٤ ص
(٨)
يهوديان ايرانى نامه هاى اعلام خطر دريافت كردند
٤ ص
(٩)
حمله وهّابى هاى تندرو به حجّاج شيعه
٤ ص
(١٠)
عرضه كتب صوفى گرى در نمايشگاه بين المللى قرآن
٤ ص
(١١)
موج تازه ترويج مسيحيت در ايران
٤ ص
(١٢)
جنايت وهّابيون افراطى در جنوب كشور
٥ ص
(١٣)
حمله يهوديان افراطى به مسجد الاقصى
٥ ص
(١٤)
170 موضع آمريكا در تيررس سپاه
٥ ص
(١٥)
سرقت نوارها و آثار مرحوم فلسفى عليه بهائيت
٥ ص
(١٦)
مرگ رئيس فرقه ضالّه بهاييت در حيفا
٥ ص
(١٧)
گفت وگوى ضدّ ايرانى كنگره جهانى يهود با پاپ
٥ ص
(١٨)
استعمار و فرقه سازى ها در اسلام
٦ ص
(١٩)
دعا كليد ظهور
١٢ ص
(٢٠)
ضرورت ها و بايسته هاى غرب شناسى
١٨ ص
(٢١)
1 ضرورت شناخت غرب
١٩ ص
(٢٢)
2 ضرورت تعيين استراتژى در مواجهه با غرب
١٩ ص
(٢٣)
3 دو رسالت اصلى پيش روى انقلاب اسلامى
٢٠ ص
(٢٤)
4 تمدن غرب، جريان طغيان و استكبار
٢٠ ص
(٢٥)
5 ضرورت غرب شناسى بر مبناى معارف دينى
٢١ ص
(٢٦)
6 گام نخست، بت شكنى
٢٢ ص
(٢٧)
مثلث مقدس
٢٣ ص
(٢٨)
راز دلتاى شوم
٢٨ ص
(٢٩)
نشو و نماى اصولگرايى
٢٨ ص
(٣٠)
آخرالزمان در سينماى امروز
٣٤ ص
(٣١)
يار محبوب غايب
٣٩ ص
(٣٢)
شعر و ادب
٤٢ ص
(٣٣)
صبح بى تو
٤٢ ص
(٣٤)
فيض عمر
٤٢ ص
(٣٥)
مردم ديده
٤٢ ص
(٣٦)
شراره شعر
٤٣ ص
(٣٧)
آيت يزدان
٤٣ ص
(٣٨)
غربت مولا
٤٣ ص
(٣٩)
ابدال بى بديل
٤٤ ص
(٤٠)
پيام ها و برداشت ها
٤٧ ص
(٤١)
معرفت امام زمان (ع) از ديدگاه شيخ صدوق
٤٨ ص
(٤٢)
9 صاحبان معجزات و نشانه ها
٤٨ ص
(٤٣)
10 مايه هاى ثبات و پايدارى جهان
٤٩ ص
(٤٤)
11 وسيله هاى نجات و رستگارى امّت
٥٠ ص
(٤٥)
12 سرسپردگان امر الهى
٥٢ ص
(٤٦)
از زمزم زبور مهدوى
٥٤ ص
(٤٧)
شهادت، مُزد خلوص و خدمت
٥٥ ص
(٤٨)
انگيزه نگارش
٥٦ ص
(٤٩)
چالش سوم
٥٨ ص
(٥٠)
چالش چهارم
٥٨ ص
(٥١)
ميهمان اميرالمؤمنين (ع)
٥٩ ص
(٥٢)
ندبه امام صادق در فراق امام مهدى (ع)
٦٠ ص
(٥٣)
چهره پردازى مسلمانان در سينماى هاليوود
٦٢ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - ١٢ سرسپردگان امر الهى

ابن عباس مى‌گويد: آنها مأمور شدند كه بگويند: «اين امر حق است». عكرمه مى‌گويد: آنها مأمور شدند كه بگويند: «لااله‌الاالله» كه خود اين كلمات، گناه آنان را مى‌ريخت و چون همه اينها سبب ريختن مى‌شود، تعبير به «حطّة» شده است.[١]

در روايات فراوانى، اهل‌بيت عصمت و طهارت (ع) به «باب حطّة» يا درى كه ورود به آن موجب ريختن گناهان مى‌شود، تشبيه شده‌اند، كه در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

ابن عباس از رسول خدا (ص) نقل مى‌كند كه فرمود:

هر كس به دين من ايمان آورده، راه مرا پيموده و سنّت مرا پيروى مى‌كند، بايد به برترى امامان از خاندان من بر همه [افراد] امّتم باور داشته باشد. مثل آنها در اين امّت، مانند «باب حطّة» در بنى‌اسرائيل است.[٢]

امام على (ع) نيز در همين زمينه مى‌فرمايد:

اين بنى اسرائيل است كه براى آنها درى گشوده شد كه [ورود به آن‌] گناهانشان را فرو مى‌ريخت و براى شما اى جماعت امّت محمّد! درى گشوده شده كه گناهانتان را فرو مى‌ريزد، اين در اهل بيت محمّد- بر آنها درود باد- هستند كه شما به پيروى از هدايت آنها و تبعيّت از راه آنها سفارش شده‌ايد، تا بدين وسيله گناهان و خطاهاى شما بخشيده شود و [پاداش‌] نيكوكارانتان افزوده شود. درى كه گناهان شما را فرو مى‌ريزد (باب حطّه) از درى كه گناهان آنها را فرو مى‌ريخت برتر است؛ زيرا آن از چوب بود و ما سخن‌گويان، مؤمن، هدايت‌گر و برتر هستيم.[٣]

در تفسير منسوب به امام حسن عسكرى (ع) نيز در ذيل آيه ٥٨ سوره بقره آمده است:

اعتقاد ما به ولايت محمّد و على [ص‌]، گناهان ما را فرو مى‌ريزد و بدى‌هاى ما را ناپديد مى‌كند.[٤]

با توجه به اين ويژگى اهل بيت عصمت و طهارت است كه در بخشى از زيارت جامعه كبيره مى‌خوانيم:

و خداوند درود (صلوات) ما بر شما و آنچه را كه از ولايت شما مخصوص ما كرد، مايه نيكويى آفرينش [خلق و خوى‌] ما، پاكى جان‌هاى ما، پاكيزگى و پيراستگى [روح‌] ما و پوشاننده گناهان ما قرار دارد.[٥]

١٢. سرسپردگان امر الهى‌

شيخ صدوق دوازدهمين ويژگى امامان معصوم را اين گونه بيان مى‌كند:

[واجب است كه معتقد باشد] ... آنها بندگان ارجمند خدايند كه در سخن بر او پيشى نمى‌گيرند و خود به دستور او كار مى‌كنند.[٦]

كلام شيخ صدوق اشاره به آيه‌اى از آيات كلام خداى تعالى دارد، آنجا كه مى‌فرمايد:

وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ.[٧]

و گفتند: « [خداى‌] رحمان فرزندى اختيار كرده.» منزه است او. بلكه [فرشتگان‌] بندگانى ارجمندند، كه در سخن بر او پيشى نمى‌گيرند، و خود به دستور او كار مى‌كنند.

امام على (ع) در بخشى از روايت مفصّلى كه خطاب به ابوذر