با توجه به روايات ياد شده مى‌توان گفت: چون حجّت‌هاى الهى تنها معيارهاى شناخت حق از باطل و معروف از منكرند، نجات و رستگارى نيز تنها در گرو پيروى و اطاعت از آنهاست و هر كس راهى جز راه آنها بپيمايد و سر در گرو اطاعت كسى جز آنان بگذارد، جز گمراهى بهره‌اى نخواهد داشت.

قسمتى از زيارت «جامعه كبيره» كه از امام هادى (ع) نقل شده است، اين موضوع را به خوبى روشن مى‌سازد:

هر كه با شما دشمنى ورزيد، نابود شد؛ هر كه شما را تكذيب كرد، نوميد گشت؛ هر كه از شما دورى گزيد، گمراه شد؛ هر كس به شما تمسك جست، پيروز شد؛ هر كه به شما پناه آورد، ايمنى يافت؛ هر كه شما را تصديق كرد، به سلامت رسيد؛ هر كه با شما همراه شد، هدايت يافت؛ هر كس شما را پيروى كند، بهشت پناهگاه اوست و هر كس به مخالفت شما برخيزد، آتش جايگاه اوست.[٣]

تاريخ اسلام نيز خود بهترين گواه بر اين موضوع است كه چگونه كسانى كه از هدايت‌هاى امامان (ع) سر پيچيدند و حاضر به اطاعت آنها و پذيرش ولايتشان نشدند، به وادى گمراهى و سرگشتگى افتادند و سرانجام به ولايت طاغوت سر سپردند.

در مورد تشبيه دومى كه كلام شيخ صدوق به آن اشاره شده بود؛ يعنى «باب حطّة» بايد گفت كه:

«باب» در لغت به معناى جاى داخل شدن، در، آنچه كه با آن در بسته شود از چوب يا هر چيز ديگر و دروازه است. «حطّة» نيز مصدر از «حطّ، يحطّ، حطّاً» به معناى بار را بر زمين نهادن و فرود آمدن از بلندى است، البته به مناى فرو ريختن گناه نيز آمده است.[٤]

پيش از بررسى رواياتى كه در اين زمينه از پيامبر اسلام (ص) و امامان معصوم (ع) نقل شده، لازم به يادآورى است كه تعبير «باب حطّة» ريشه‌اى قرآنى دارد. آنجا كه مى‌فرمايد:

وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ خَطاياكُمْ وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ.[٥]

و [نيز به ياد آريد] هنگامى كه گفتيم «بدين شهر در آييد و از هر كجاى آن خواستيد فراوان بخوريد و سجده‌كنان از در [بزرگ‌] درآييد و بگوييد: [خداوندا] گناهان ما را بريز تا خطاهاى شما را ببخشايم و [پاداش‌] نيكوكاران را خواهيم افزود.

امين الاسلام طبرسى در ذيل آيه يادشده مى‌نويسد:

همه مفسران اتفاق دارند كه مراد از «قريه» در اين آيات «بيت‌المقدس» است و آيه كريمه‌ «ادْخُلُواالْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ؛ به سرزمين مقدس داخل شويد» آن را تأييد مى‌كند [...] قتاده، حسن و بيشتر اهل علم مى‌گويند معناى «حطّة» آن است كه «خدايا گناه ما را فرو ريز و ما را بيامرز. اين امر به استغفار است».