با توجه به اين ويژگى امامان معصوم (ع) مى‌توان گفت: امامان معصوم (ع) از پيش خود نه چيزى مى‌گويند و نه كارى انجام مى‌دهند، بلكه آنها هر آنچه مى‌گويند و هر آنچه انجام مى‌دهند، همه به امر خداست. از اين رو آنها معيار تشخيص حق و باطل و بيان‌كننده حلال و حرام الهى‌اند و مردم با تسليم در برابر آنها مى‌توانند به راحتى به راهى كه خشنودى خداوند در آن است، رهنمون شوند.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. شيخ صدوق، الهداية، ص ٣٥.

[٢]. مجلسى، محمّد باقر، بحارالانوار، ج ٣٦، ص ٤٠٧، ح ١٦.

[٣]. در بسيارى از كتاب‌هايى كه در زمينه تاريخ زندگانى و شرح حال ائمه (ع) نوشته شده است، بخشى به شرح كرامات و معجزات اين بزرگواران اختصاص يافته است كه از آن جمله مى‌توان به كتاب‌هاى زير اشاره كرد:

شيخ مفيد، الإرشاد فى معرفة حجج الله على العباد، ج ١، صص ٣٠٥- ٣٥٣؛ اخبار غيبى و كرامات امام على (ع)، ج ٢، صص ١٨٢- ١٨٥؛ اخبار امام صادق (ع)، صص ٢٢١- ٢٣٠؛ كرامات و معجزات امام كاظم (ع)، صص ٢٥٤- ٢٥٨؛ كرامات امام رضا (ع)، صص ٢٨١- ٢٩٤؛ كرامات امام جواد (ع)، صص ٣٠١- ٣٠٨؛ كرامات امام هادى (ع)؛ صص ٣٢١- ٣٣٥؛ كرامات امام حسن عسكرى (ع)، صص ٣٥٥- ٣٦٧؛ كرامات امام زمان (ع).

[٤]. بحارالانوار، ج ١٠٠، ص ٣٠٦، ح ٢٣.

[٥]. همان، ج ٩٩، ص ١٠٨.

[٦]. صفارقمى، بصائرالدرجات، صص ٢٥٢- ٢٥٧، جزء پنجم، باب ١٣، ح ٢، ٥، ١٠ و ١١.

[٧]. همان، صص ٢٧٢- ٢٦٩، جزء ششم، باب ٣، ح ١، ٣، ٥، ٧، صص ٢٧٤- ٢٧٢ باب ٤، ح ١، ٢، ٣، ٥.

[٨]. همان، ص ٢٦٩، ح ١.

[٩]. شيخ طوسى، كتاب الغيبة، صص ١٩- ٢٠.

[١٠]. الهداية، ص ٣٦.

[١١]. كمال الدين و تمام النعمه، ج ١، ص ٢٠٥، ج ١٩. همچنين ر. ك: ح ١٧ و ١٨.

[١٢]. رك: بحارالانوار، ج ٢٧، صص ٣٠٨- ٣١٠.

[١٣]. كمال‌الدين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٤٨٥، ح ٤؛ كتاب الغيبة، ص ١٧٧.

[١٤]. الطريحى، فخرالدين، مجمع‌البحرين، ج ٣، ص ١٦٢.

[١٥]. سوره رعد (١٣) آيه ٢. همچنين رك: سوره لقمان (٣٢) آيه ١٠.

[١٦]. براى مطالعه بيشتر در اين زمينه رك: مهدى‌پور، على‌اكبر، او خواهد آمد، چاپ دوازدهم، قم: رسالت، ١٣٨٤، صص ١٧٤- ١٧٧.

[١٧]. كمال‌الدين و تمام النعمة، ج ١، باب ٢١، ص ٢٠٧، ح ٢٢.

[١٨]. همان، ج ٢، باب ٣٨، صص ٣٨٤- ٣٨٥، ح ١.

[١٩]. من لايحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٧٤، بحارالانوار، ج ٩٩، صص ١٣١- ١٣٢.

[٢٠]. مفاتيح‌الجنان.

[٢١]. كتاب الغيبة (طوسى)، ص ٩٢.

[٢٢]. بحارالانوار، ج ٣٦، ص ٢٦٧.

[٢٣]. الكافى، ج ١، ص ١٧٩، ح ١٠.

[٢٤]. براى مطالعه بيشتر در اين زمينه: رك، همان، صص ١٧٨- ١٧٩ باب «أنّ الأرض لا تخلو من حجّة»؛ كمال الدين و تمام النعمة، ج ١، صص ٢٠٢- ٢١٧، باب «العلة التى من أجلها يحتاج إلى الإمام عليه‌السلام».

[٢٥]. الهداية، صص ٣٥- ٣٦.

[٢٦]. كمال‌الدين و تمام النّعمة، ج ١، ص ٢٣٩، ح ٥٩.

[٢٧]. همان، ص ٢٤١، ح ٦٥.

[٢٨]. ر. ك: كتاب الغيبة (نعمانى)، ص ٤٤، ح ٢، عيون اخبار الرضا (ع)، ج ٢، ص ٢٦، ح ١٠.

[٢٩]. من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٧٢؛ مفاتيح‌الجنان.

[٣٠]. ر. ك: مجمع‌البيان، ج ١، ص؛ فرهنگ لاروس، ج ١، ص ٨٤٢.

[٣١]. سوره بقره (٢) آيه ٥٨.

[٣٢]. مجمع‌البيان، ج ١، ص.

[٣٣]. شيخ‌صدوق، الأمالى، ص ٦٩، مجلس ١٧، ح ٦.

[٣٤]. بحارالانوار، ج ٢٣، صص ١٢٢- ١٢٣، ح ٤٧.

[٣٥]. ر. ك: البرهان فى تفسير القرآن، ج ٢، ص ٢٢٧.

[٣٦]. من لايحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٧٢؛ بحارالانوار، ج ٩٩، ص ١٣٠.

[٣٧]. الهداية، ص ٣٧.

[٣٨]. سوره انبياء (٢١)، آيات ٢٦ و ٢٧.

[٣٩]. در آغاز اين روايت سلمان و ابوذر خطاب به اميرمؤمنان (ع) عرضه مى‌دارند: «اى اميرمؤمنان! ما آمده‌ايم تا درباره معرفت شما بالنورانيه از شما بپرسيم.

وآن حضرت مى‌فرمايند: «معرفت من بالنورانيه معرفت خداى عزّ و جلّ است و معرفت خداى عزّ و جلّ معرفت من بالنورانيه است و اين همان دين خالص است» امام على (ع) در ادامه روايت، به ويژگى‌هاى اين معرفت اشاره مى‌كند. (ر. ك: بحارالانوار، ج ٢٦، صص ١- ٨).

[٤٠]. بحارالانوار، ج ٢٦، ص ٧.

[٤١]. ر. ك: من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٧١.