٢٥ شوال يادآور شهادت جانسوز ششمين امام معصوم، حضرت امام جعفر صادق (ع) (٨٣- ١٤٨ ق.) است. امام بزرگوارى كه سراسر عمر شريف خود را صرف تبيين، تفسير و تعليم آموزه‌هاى اسلام ناب محمّدى نمود و شاگردان بسيارى در زمينه علوم مختلفى همچون تفسير، كلام، حديث، فقه، اخلاق، پزشكى، شيمى، نجوم و ... تربيت و تقديم جهان اسلام كرد.

ضمن تسليت اين مصيبت جانگداز به فرزند برومند ايشان، حضرت بقيةالله الاعظم، ارواحنا له الفداء، و عموم شيعيان و منتظران، توجه شما را به مقاله اى كه با هدف تبيين ميزان عشق و ارادت آن امام همام نسبت به ششمين فرزند معصوم خود، امام مهدى (ع) نگارش يافته است، جلب مى‌كنيم.

حكايت ندبه ها و ناله‌هاى حانسوز پيشوايان معصوم دين (ع) در فراق آخرين حجبت حق، حضرت مهدى (ع) و شور و اشتياق وصف‌ناشدنى آنها براى ديدار آن ذخيره الهى، واقعا خواندنى است. با مرورى اجمالى بر رواياتى كه از اهل بيت عصمت و طهارت در زمينه موضوع غيبت و انتظار رسيده است، به روشنى مى‌توان دريافت كه همه آنها عاشقانه در انتظار ظهور امام مهدى (عج) بوده و در اين انتظار با تمام وجود مى‌سوخته‌اند.[١]

در اين ميان حكايت ندبه‌ها و ناله هايى كه از امام صادق (ع) در فراق ششمين فرزند از نسل خود داشته‌اند از همه خواندنى‌تر است.

آن حضرت گاه مشتاقانه از زمان از زمان ظهور آخرين حجّت خدا صحبت مى‌كند و به حال كسانى كه آن زمان را درك مى‌كنند، رشك مى‌برد و مى‌فرمايد:

فطوبى لمن أدرك ذلك الزّمان.[٢]

خوشا به حال كسى كه آن زمان را دريابد.

گاه نيز عاشقانه آرزوى درك زمان آن حضرت را مى‌كند و مى‌فرمايد:

و لو أدركته لخدمته أيّام حياتى.[٣]

اگر زمان [ظهور] او را درك مى‌كردم همه عمرم را در خدمتش مى‌گذراندم.

و گاه با مشاهده شرايط غيبت آن حضرت از خود بى خود شده و سيل اشك از ديدگان جارى مى‌سازد:

«سُدَير صيرفى» مى‌گويد:

به همراه «مفضّل»، «ابوبصير» و «ابان» خدمت امام صادق (ع) رسيديم و ديديم كه آن حضرت بر روى خاك‌ها نشسته جامه‌اى خيبرى، بى‌يقه و آستين كوتاه بر تن كرده و همانند