مادر فرزند مرده در حال گريه و زارى است. سراسر وجود او را حزن و اندوه فرا گرفته بود؛ آثار غم و اندوه در صورتش ظاهر گشته بود؛ رنگ چهره او به كلّى دگرگون شده بود، سيل اشك از دل پر خون و قلب پر التهاب او برخاسته بود و بر گونه‌هايش فرو مى‌ريخت و در اين حال اين گونه زمزمه مى‌كرد:

سيّدى غيبتك نفت رقادى و ضيّقت على مهادى، و ابتزّت منّى راحة فؤادى ...

اى آقا و سرور من! غيبت تو خواب از ديدگانم ربوده، عرصه را بر من تنگ نموده و آسايش و آرامش را از قلبم گرفته است.

سدير مى‌گويد:

هنگامى كه امام صادق (ع) را اين چنين پريشان ديديم، دل‌هايمان آتش گرفت و هوش از سرمان پريد كه چه مصيبت جانكاهى براى حجّت خدا روى داده و چه فاجعه اسفبارى بر او وارد شده است.

عرض كرديم:

اى فرزند بهترين خلايق! چه حادثه‌اى بر شما روى آورده كه اين چنين سيل اشك از ديدگانتان فرو مى‌ريزد و اشك چون باران بهارى بر چهره‌تان سرازير مى‌شود؟ چه فاجعه‌اى شما را اين چنين بر سوك نشانده است؟

امام صادق (ع) چون بيد لرزيد و نفس‌هاى مباركش به شماره افتاد، آنگاه آهى عميق به پهناى قفسه سينه از اعماق دل بركشيد و به ما روى كرد و فرمود:

صبح امروز كتاب «جَفر» را نگاه مى‌كردم و آن كتابى است كه همه مسائل مربوط به مرگ و ميرها، بلاها و حوادث را تا پايان جهان در بر دارد. اين كتاب را خداوند به پيامبر خويش و پيشوايان معصوم از تبار او اختصاص داده است. در اين كتاب، تولد، غيبت، درازى غيبت و ديرزيستى قائم ما و گرفتارى باورداران در آن زمان، راه يافتن شكّ و ترديد در دل مردم در اثر طول غيبت و مرتد شدن مردم از آيين مقدّس اسلام را خواندم و ديدم كه چگونه رشته ولايت را كه خداوند در گردن هر انسانى قرار داده است، مى‌گسلند و از زمره اسلام بيرون مى‌روند، دلم به حال مردم آن زمان سوخت و امواج غم و اندوه بر پيكرم فرو ريخت.[١]

دعاى شريف ندبه كه از امام صادق (ع) نقل شده است، شاهد ديگرى بر سوز و گداز آن حضرت در غيبت و فراق قائم آل محمد (ع) و منجى موعود جهان اسلام است.

در پايان جا دارد از خود بپرسيم آيا ذرّه‌اى از آن سوز و گداز و اندوه فراق كه در قلب‌هاى همه معصومان به ويژه امام صادق (ع) بوده است تا آنجا كه خواب و آرامش را از آنها مى‌ربوده و زندگى را بر آنها دشوار مى‌ساخته است، در دل ما وجود دارد؟ آيا هيچ شده است كه در خلوت خود بر فتنه‌ها، مصيبت‌ها، انحراف‌ها و ... كه در زمان غيبت گريبان‌گير اهل ايمان مى‌شود، گريه كنيم؟ آيا تاكنون اتفاق افتاده است كه با همه وجود سنگينى مصيبت غيبت را درك كنيم و در نبود امام زمانمان از ته دل ناله سر دهيم؛ ناله مادرى كه عزيز خود را از دست داده است؟

پى‌نوشت‌ها:

[١]. براى مطالعه نمونه‌هايى از ندبه‌هاى پيشوايان معصوم در فراق امام مهدى (ع) ر ك: مهدى‌پور، على اكبر، با دعاى ندبه در پگاه جمعه، صص ١٣- ٢٧.

[٢]. مجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٥١، ص ١٤٤.

[٣]. نعمانى، ابن ابى زينب محمّد بن ابراهيم، كتاب الغيبة، ص ٢٤٥.

[٤]. طوسى، محمّد بن حسن، كتاب الغيبة، ص ١٦٧.