ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٤ - اضطرار به ولى
نشستند تا به هوش آمد. به او گفتند: اگر حقانيت اسلام را باور كردى ابراز كن شهادت بده. او دوباره بىهوش شد. دو، سه مرتبه حضرت به او گفتند [او نگفت] تا اينكه مرد.
اين حضرات چه مىخواهند؟
عزيزٌ عليه ما عنتمّ بالمؤمنين رئوفٌ رحيمٌ.[١]
قطعاً براى شما پيامبرى از خودتان آمد كه بر او دشوار است شما در رنج بيفتيد، به [هدايت] شما حريص و نسبت به مؤمنان دلسوز مهربان است.
اين محبت ولى است، در حالى كه ما محتاج و مضطر به ايشان هستيم. اينكه ما در هر گامى چگونه بنوشيم، چگونه بخوابيم، چگونه درست شويم، چگونه نگاه كنيم؛ در تمامى حركات محتاج هدايت او و محتاج عنايت او هستيم.
اضطرار تو به ولى، و اضطرار و احتياج تو به وحى به گونهاى نيست كه قدرت يا علم جايگزينش شود؛ بشود عقل جايگزينش شود، بشود عرفان جايگزينش شود. با تمام افتقارى كه ما داريم چه محبتى در نفس او هست، چه وله (اشتياق) ى است، چه عشقى است، چه طور مىشود انسان سپاسگزارى كند.
رنجهاى ما براى رسول خدا سنگين است. براى او سخت است كه ما رنج بكشيم. مثلًا ما پدرى داريم يا فرزندى داريم كه بسيار به او محبت داريم، او سرفه مىكند ما سختى مىبينيم. سختى او بر تو سنگين است. حرص دارد براى اينكه شما را به دست آورد. يكى را از شيطان بگيرد، همين براى او كافى است. در دعاى ابوحمزهثمالى است:
خداى من مىدانم اگر مرا به جهنم ببرى شيطان خوشحال مىشود و اگر مرا به بهشت ببرى رسولت خوشحال مىشود.
و به خدا سوگند من مىدانم كه سرور پيامبرت براى تو شيرينتر است.[٢]
به سبب اين رحمت و رأفتى كه در روابطشان دارند، توجه دارند، به حزن آنها محزون مىشوند. اين چنين پيوندى اگر با ولى نداشته باشيم، [رابطه ما] يك امر كتابى مىشود كه اثبات مىشود با صد دليل، اما پيوندى بين ما و ولى نيست، اضطرارى از ناحيه تو نيست كه به او محتاج باشى.
به حدى كه تو مىدانى به يك چوبدار، پاسدار و ... محتاج هستى، اگر به همين حد از احتياج به ولى رو بياورى و محتاج او باشى، اين اضطرار تو را پيوند مىدهد. او مشتاق توست، او متوجه به توست، او به تو بيش از خودت محبت دارد؛ براى تو مىسوزد و جان داده است. او براى تو از همه چيز گذشته، براى اينكه تو رنج نبرى رنج مىبرد، مىسوزد، تكهتكه مىشود، بچههايش را روى دست مىگيرد تا مگر تو تحولى و توجهى بيابى.
پىنوشتها:
[١]. محدّث قمى، عباس، مفاتيج الجنان، دعاى امام حسين (ع) در روز عرفه.
[٢]. سوره فجر (٨٩)، آيه ١١
[٣]. سوره فاطر (٣٥)، آيه ١٥.
[٤]. سوره كهف (١٨)، آيه ١١٠.
[٥]. سوره اعراف (٧)، آيه ١٧٦.
[٦]. سوره توبه (٩)، آيه ٣٨.
[٧]. محدث قمى، همان، دعاى كميل.
[٨]. سوره دهر (٧٦)، آيه ٧.
[٩]. سوره رعد (١٣)، آيه ٢٨.
[١٠]. سوره طه (٢٠)، آيه ١٢.
[١١]. سوره حجرات (٤٩)، آيه ١٧.
[١٢]. سوره توبه (٩)، آيه ١٢٨.
[١٣]. و أنا و الله أعلم أنّ سرور نبيّك أحلّ إليك.