ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٣ - شباهت به حضرت موسى (ع)
ذوالقرنين پيغمبر نبود ولى به او وحى شد.
بر حضرت قائم (ع) نيز هرچند پيغمبر نيستند، وحى مىشود.
ذوالقرنين بر ابر سوار شد.
حضرت قائم (ع) نيز بر ابر مىنشينند. حضرت امام باقر (ع) فرمودند:
ذوالقرنين ميان دو ابر مخيّر شد، ولى او ابر رام را انتخاب كرد، و ابر سخت براى صاحب شما ذخيره گرديد.
راوى مىگويد: عرض كردم: سخت كدام است؟ فرمود:
هر آن ابرى كه در آن رعد و صاعقه يا برق باشد. صاحب شما بر آن سوار مىشود، بارى؛ او سوار ابر مىشود و به سببها مىرسد، سببهاى آسمانهاى هفتگانه و زمينهاى هفتگانه، پنج معمور و دو بخش ويران[١].
از حضرت امام صادق (ع) نيز مانند همين روايت نقل شده است.
شباهت به حضرت شعيب
حضرت شعيب (ع) قوم خود را به سوى خدا دعوت كرد تا اينكه عمرش طولانى و استخوانهايش كوفته شد، سپس از نظرشان غايب گشت- تا آنجا كه خدا خواسته بود- و دوباره به صورت جوانى به آنها بازگشت.[٢]
حضرت قائم (ع) نيز با وجود طول عمر به صورت جوانى ظاهر مىشوند كه كمتر از چهل سال دارد. از حضرت امام صادق (ع) نقل شده است كه فرمودند:
آنكه از چهل سال بيشتر داشته باشد صاحب اين امر نيست.[٣]
حضرت شعيب (ع) از محبت خداوند آنقدر گريست تا ديدگانش از بين رفت، خداى عزوجل چشمانش را بازگرداند، دوباره گريست تا آنكه نابينا شد، باز خداوند ديدگانش را بينا كرد باز هم گريست تا كور شد، بار ديگر خداوند بينايى را به او بازگرداند.[٤]
حضرت قائم (ع) در زيارت ناحيه [خطاب به جد بزرگوارشان حضرت امام حسين (ع)] چنين بيان داشتهاند:
و لأبكينّ عليك بدل الدّموع دما.
و به جاى اشك بر تو خون مىگريم.
حضرت شعيب (ع) در قوم خود گفت:
بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ.[٥]
آنچه خداوند باقى گذارده برايتان بهتر است اگر ايمان داشته باشيد.
درباره حضرت قائم (ع) نيز امام باقر (ع) فرمودند:
هنگامى كه قائم (ع) خروج كند به كعبه تكيه مىزند، و ٣١٣ مرد نزدش حاضر مىشوند، پس اولين سخنى كه به زبان مىآورد اين آيه است: «بَقِيَّتُاللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ» سپس مىفرمايد:
من بقية الله در زمين و خليفه خدا و حجت او بر شما هستم، پس هيچ مسلمانى بر او سلام نمىكند، مگر اينكه چنين مىگويد: «السّلام عليك يا بقيّة الله فى أرضه» و چون شماره يارانش به يك عقد كه ده هزار نفر است رسيد، خروج مىكند. پس در زمين هيچ معبودى جز خداوند عزوجل باقى نمىماند، بتها و اصنام و غير آنها نابود مىشود و آتش در آنها مىافتد، و اين امر پس از غيبت طولانى خواهد بود تا خداوند معلوم سازد چه كسى در غيبت ايمان مىآورد و اطاعت مىكند.[٦]
تكذيبكنندگان حضرت شعيب (ع) به آتشى كه از ابرى كه بر آنها سايه افكنده بود بيرون آمد، سوختند، چنانكه خداوند عزوجل مىفرمايد:
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ إِنَّهُ كانَ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ.[٧]
پس او را تكذيب كردند و آنگاه عذاب روز سايبان [ابر صاعقه خيز] آنان را فرو گرفت كه همانا آن عذاب روز بزرگى بود.
قائم (ع) نيز تمام بتها و معبودهاى غير خدا در زمان ظهور آن حضرت خواهد سوخت.
شباهت به حضرت موسى (ع)
حضرت موسى (ع) دوران حملش مخفى بود.