امر ديگر، مداومت بر عرض طاعت و تبعيت، تجديد عهد و بيعت، و اظهار مودت و محبت نسبت به همه حضرات معصومين (ص)، و توسل به آنان و استشفاع از آنان است. اين امر نيز از اركان اصليه در سلوك عبودى، و در سفر الى الحق است.

سالك بايد وظيفه خود در اين باب را به جا بياورد و بر اين مداومت داشته باشد و جانب حضرت معبود را در خصوص اين امر، مراقبت كند كه او خود طاعت و تبعيت از آنان، عهد و بيعت با آنان، مودت و محبت نسبت به آنان و توسل و استشفاع از آنان را دستور و بر آن تأكيد فرموده است.

محبت حضرات معصومين‌

همه معصومين (ص) نور واحد هستند و همه صاحبان ولايت مطلقه، وسايط فيض حق، و طرائق الى الحق مى‌باشند. محبت سالك نسبت به آنان، و اشتياق وى به زيارت و لقاى آنان هر چه شديدتر و حزن و اندوه وى از فراق آنان هر چه بيشتر باشد، به همان اندازه از بركات اين «محبت و اشتياق» بهره‌مند خواهد شد. پيداست هر چه صلاحيت روح سالك از جهت تقوا و پاكى، از جهت التزام به صراط مستقيم قرآنى و از جهت اطاعت و تبعيت از آنان بيشتر باشد، بركات اين «محبت و اشتياق» هم بيشتر خواهد بود.

بر اثر «محبت» و «اشتياق» نسبت به آنان، روح سالك به سوى آنان كشيده مى‌شود، و با ارواح پاكشان نوعى اتحاد مى‌يابد، اتحاد يا نزديكى مخصوصى كه متضمن آثار و بركات بسيار بالايى است و نتايج و عوايدى در بر دارد كه در وصف نيايد و در فكر نگنجد.

ارباب بصيرت مى‌دانند كه اين اتحاد يا نزديكى مخصوص، در اصل به صورت فناى روح سالك در ارواح طيبه آنان مى‌باشد و هر چه سنخيت كامل‌تر و محبت شديدتر باشد، انجذاب و اتحاد هم كامل‌تر و در نتيجه فنا نيز كامل‌تر خواهد بود، و هر چه فنا كامل‌تر باشد، صعود روح و اقبال آن به سوى حضرت معبود بيشتر خواهد شد، زيرا كه روح با ارواح آنان يكى شده و ارواح آنان هم اقبال محض به حضرت حق، و فانى فى الحقّ، و باقى الحقّ است.

گويى نور ضعيفى كه روشنايى كمى دارد و از تيرگى‌هاى زيادى برخوردار است، با نور بسيار روشن و كاملى كه هيچ گونه ضعف و تيرگى در آن نيست وحدت يافته، و نور كامل به آن غالب و قاهر گشته، و آن را احاطه نموده، و ضعف‌ها و تيرگى‌هاى آنرا از ميان برده و كاملش گردانيده است. هر چه اين نور ضعيف به نور كامل نزديك‌تر شود و با آن وحدت بيشتر يابد و در آن مستغرق باشد، به همان اندازه غلبه و احاطه نور كامل به آن بيشتر خواهد بود، تا جايى كه وحدت كاملًا تحقق يابد، و فنا حاصل گردد كه در اين صورت، نور ضعيف با حفظ تبعيت و فنا، و در مرتبه خود، از ضيا و روشنى نور كامل، و از آثار وجودى آن، بر اثر فناى در آن، برخوردار خواهد بود، كه از آن جمله است انجذاب الى الله.

البته اشتباه نشود كه سخن در محبت عاملان و سالكان نسبت به حضرات معصومين است، نه در محبت بى‌حقيقت و ادعايى جاهلانى كه چندان پابند عمل و تبعيت از آنان نيستند، و دعوى محبت آنان دارند كه جز دعوى نيست.

ولايت حضرات معصومين‌

ولايت آنان، يعنى اطاعت و تبعيت از آنان، و ارتباط باطنى و قرب روحى به آنان، و تحصيل نظر آنان، داراى اسرار عميقه و بركات عاليه‌اى است كه در وصف نمى‌آيد.

در زيارت جامعه كبيره مى‌خوانيم:

وجعل صلوتنا عليكم و ماخصّنا به من ولايتكم طيباً لخلقنا و طهارةً لأنفسنا و تزكيةً لنا و كفّارةً لذنوبنا.

يعنى، و خداى متعال قرار داد صلوات ما بر شما، و نعمت ولايت شما را كه به ما عنايت فرموده است، وسيله پاكى خلقت ما، وسيله طهارت نفوس ما، وسيله تزكيه ما، و وسيله از ميان رفتن گناهان ما.

دقت و تأمل در اين جملات را به عهده عارفان نكته‌سنج، و عاملان عارف كه از قيد و بند فكر محدود نجات يافته، و در افق حيات و علم بالا قرار گرفته و از ادراك دل برخوردار گشته‌اند مى‌گذاريم.

در هر صورت، اسرار و بركات ولايت آنان، آنچنان كه هست، در قالب الفاظ و در محدوده مفاهيم ذهنيه نمى‌گنجد و بايد با قدم مجاهدت به آنها رسيد، آن هم در حدى كه امكان آن هست، و نه آنچنان كه هست.

صاحبدلان آگاه تا حدودى از اين اسرار و بركات باخبرند، و دل مردگان بى‌خبر از آنها در غفلت و حجابند.

آيه شريفه:

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي.[١]

[امروز دين شما را برايتان كامل و نعمت خود را بر شما تمام گردانيدم.]

در اين باب اشارت‌ها براى اهل اشارت و هدايت‌ها براى اهل معرفت دارد.