بيزارى از همه آنانى كه همراه و تابع و يارى رسان و دوستدار ظلم و جور بر حسين (ع) و خاندان او شدند. بيزارى مى جويم از امروز تا فردا، تا الى الابد و تمامى هستى خود را مصروف حراست و آبيارى اين نهال «بيزارى» مى كنم. و با بلندترين بانگى كه تا كنون گوشى طاقت شنيدنش را داشته، اعلامش مى كنم تا جملگى اين «تبرى و بيزارى» را بشنوند. و بدانند نه در خلوت، نه با نجوا، كه با بلندترين بانگ عليه بارزترين مصاديق از ظلم فرياد برداشته ام تا رسم شيعه بودن بماند.

لعن الله آل زياد و آل مروان و بنى اميّه ... و جمله آنان كه آشكار و نهان يارى رسانشان شدند.

گستره و ژرفاى «بيزارى جستن» عاشوراييان، چونان دعوى كاهلان و لاف سخنشان عارى از جوانمردى نيست. از بلنداى معرفت و آگاهى و از قله تنومندى و ايستادگى جمله خلق عالم را مخاطب خويش مى سازند تا جاى هيچ ترديدى، شكى، لرزش دستى را براى سهل گيرى و تسامح نماند. تنها واسپس اين «تبرى جستن» است كه «تمناى مقدس» سر بر مى آورد.

«تمنايى مقدس» از ميانه «عشق مقدس» و «ين مقدس» تا دانسته شود:

آن را كه «بى عشق و كين» پا در طريق عاشوراييان مى گذارد، مجالى براى هيچ «تمنا» نيست.

تا دريافته شود كه «تمناى مقدس» از آن «محرمان راز» و «خلوتيان انس» جاى گير در خيمه حسين است، و بس.

فأسئل الله الّذى أكرم مقامك و أكرمنى بك أن يرزقنى طلب ثارك مع إمامٍ منصورٍ من أهل بيت محمّدٍ.

اين «عشق و اين كين مقدس» مرا مجاز مى دارد و رخصت مى دهد تا از ژرفاى جان تقاضا كنم، و بخواهم از او كه حسين (ع) را به نيكوترين صورت گرامى داشت. بخواهم تا بودن در جمع «طالبان خون حسين» را روزيم كند.

با آن «امام منصور» از اهل بيت محمد، على، فاطمه حسن و حسين (ع).

اين تقاضا، حصارى مى شود تا محرم اين حرم در امنيتى تمام بدان تقرب جويد، مستحكم بماند و در مقامى محمود پذيرفته ساحت مردى شود كه «تماميت عشق» و «تماميت تبرى جستن» را در ظهرى داغ متجلى ساخت. اين «عشق» را مقدس مى شناسم، چه به عالى ترين مرتبه محبت در رفيع ترين درجات كمال در عرصه هستى مى انجامد. اين «كينه» را مقدس مى خوانم، چه تمامى اعتبار، دارايى و جان و مال را مبدل به «تيرى پرتابى» مى سازد تا از كمان جان به سوى بارزترين مصداق ظلم پرتاب شود.

بى اين تولى جستن آشكار و تبرى جستن آشكار و مهيا، هيچ تمنايى برآورده نمى شود و هيچ محرميتى حاصل نمى آيد. از آن روى كه «صراط مستقيم» كه عين و حقيقت رستگارى و نيك بختى است تنها از ميانه اين «عشق و كين» مى گذرد. چه زيباست اين كلام حسين (ع) كه در خطبه خويش در منى فرمود:

... امر به معروف و نهى از منكر، دعوت به اسلام است همراه با ردّ مظالم ومخالفت با ظالم ... شما در اين راه نه مالى خرج كرديد، و نه جانى را براى خدا كه آن را آفريده به مخاطره انداختيد، و نه براى رضاى خدا با عشيره اى در افتاديد، آياشما به درگاه خدا بهشت و همنشينى پيامبران و امان ازعذاب او را آرزو داريد؟[١]

چهارم محرم الحرام‌

سردبير

پى نوشت ها:

[١]. سوره آل عمران (٣)، آيه ١٦٩.

[٢]. فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)، ترجمه على مؤيدى، ص ٣٠٨.