شما را به خدا قسم مى دهم، آيا مى دانيد پيامبر (ص) در روز خيبر پرچم را به دست على (ع) داد و فرمود: پرچم را به دست كسى مى دهم كه خدا و رسولش او را دوست دارند و او نيز خدا و رسولش را دوست دارد، آنكه پى درپى (بر دشمن) يورش مى برد و فرار نمى كند و خداوند خيبر را به دست وى فتح كند؟

گفتند: آرى به خدا. فرمود:

آيا مى دانيد كه پيامبر (ص) او را براى ابلاغ آيات برائت فرستاد و فرمود: از سوى من كسى (پيام را) نمى رساند مگر خودم يا كسى كه از من باشد؟

گفتند: آرى به خدا. فرمود:

آيا مى دانيد كه رسول خدا (ص) بين او و جعفر و زيد داورى كرده فرمود: اى على، تو از منى و من از توام پس از من پيشواى هر مؤمنى.

گفتند: آرى به خدا. فرمود:

آيا مى دانيد كه او هر روز با رسول خدا (ص) خلوتى داشت و هر شب بر منزل پيامبر (ص) داخل مى شد هرگاه مى پرسيد، پيامبر پاسخش مى گفت و هرگاه سكوت مى كرد، پيامبر (ص) خود آغاز سخن مى كرد؟

گفتند: آرى به خدا. فرمود:

آيا مى دانيد رسول خدا (ص) او را بر جعفر و حمزه برترى داد، آن هنگام كه به فاطمه (س) فرمود: تو را به بهترين خاندانم- كه اسلامش از همه پيش تر، و بردباريش از همه بزرگ تر و دانشش از همه بيشتر است- تزويج كردم؟

گفتند: آرى به خدا. فرمود:

آيا مى دانيد كه رسول خدا (ص) فرمود: من سرور همه فرزندان آدمم، و برادرم (ع) سرور همه عرب، فاطمه (س) سرور همه زنان اهل بهشت و دو فرزندم حسن و حسين (ع) دو سروران جوانان بهشتند؟

گفتند: آرى به خدا. فرمود:

آيا مى دانيد كه رسول خدا (ص) به على (ع) دستور داد تا او را غسل دهد و خبر داد كه جبرئيل در غسل به او كمك خواهد كرد.

گفتند: آرى به خدا. فرمود:

آيا مى دانيد كه رسول خدا (ص) در آخرين لحظات خطبه اى كه براى مردم خواند فرمود: من در ميان شما دو چيز گرانبها مى گذارم: كتاب خدا و عترتم، دامن آن دو را بگيريد تا هرگز گمراه نشويد.

گفتند: آرى به خدا.

امام حسين (ع) هيچ مطلبى را كه خدا در قرآن در شأن على بن ابى طالب و خاندانش نازل كرد يا بر زبان پيامبرش جارى ساخته بود- نگذاشت مگر كه آنان را پيرامون آن قسم داد و صحابه پيامبر (ص) مى گفتند: آرى به خدا شنيديم و تابعين مى گفتند: اين سخنان را كسى كه به او اطمينان داريم فلانى و فلانى براى ما نقل كرده است.

سپس امام حسين (ع) آنان را قسم داد كه آيا شنيده اند پيامبر (ص) فرموده:

كسى كه گمان دارد مرا دوست دارد و على (ع) را دشمن، دروغ مى گويد. مرا دوست ندارد كسى كه على را دشمن دارد.

شخصى از پيامبر پرسيد: چطور؟

فرمود: زيرا على (ع) از من است و من از اويم، هر كه او را دوست دارد مرا دوست داشته و هر كه مرا دوست دارد خدا را دوست داشته است. هر كه على (ع) را دشمن دارد مرا دشمن دارد و هر كه مرا دشمن دارد خدا را دشمن داشته است؟

گفتند: آرى به خدا، شنيديم.

سخن امام حسين (ع) در امر به معروف و نهى از منكر

اى مردم از آنچه خدا به آن اولياى خود را پند داده پند گيريد، مانند بدگويى او از دانشمندان يهود آنجا كه مى فرمايد: «چرا دانشمندان الهى، آنان را از گفتار گناهشان باز نمى دارند؟» و مى فرمايد: «از ميان بنى اسرائيل آنان كه كفر ورزيدند لعن شدند» تا مى فرمايد: «چه بد بود آنچه مى كردند.»

و بدين سان خداوند آنان را نكوهش كرد، چون آنان از ستمگر ميان خود كارهاى زشت و فساد مى ديدند و نهيشان نمى كردند به طمع آنچه از آنها به ايشان مى رسيد و از بيم آنچه از آن مى ترسيدند، با اينكه خدا مى فرمايد:

از مردم نترسيد و از من بترسيد.[١]

و مى فرمايد:

مردان و زنان با ايمان دوستان يكديگرند، به كارهاى‌