ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥١ - ادبيات مهدوى، غفلتها و كاستى ها

اى خيالت بهشت راز آلود

كاش جانم قَرينِ جانت بود

چون تو در حُسنِ خلق لطفِ نظر

در جهان كس نديد و كس نشنود

دور باد از حضور شيرينت‌

گوش نامحرمان و چشم حسود

صحن دل از تو گشته آبادان‌

بامِ دل گشته از تو مِهر اندود!

چشم اميدشان به رحمتِ توست‌

هر چه، در هر كجا بُود، موجود

شب معراج از تلألوى تو

نور باران شد آسمان كبود

از لبت مثل نور، مرغ دعا

بال در باغ آسمان، بگشود

از جمالِ خداى عزّوجل‌

شعله زد در دل آتشى بى دود

پل زدى با كلام شيرينت‌

در جهان بين ساجد و مسجود

سروسان، چون دَر ايستى به نماز

فارغ از خيال بود و نبود

سايه سنگ و صخره، خار و درخت‌

با تو در ذكر و در قيام و قعود

كاش افتد به قلب خشيت ما

نور پاك تو در ركوع و سجود

كاش يك لحظه در نظر آيى‌

وقت ديدار، لحظه موعود

اى عزيزى كه احمدت خواندند

اى مقامت به نزد حق محمود

در حريم خدا، تويى محرم‌

ز آفرينش تو بوده اى مقصود

ياورت مى شود فرشته وحى‌

دوست مى داردت، خداى ودود

صورتت مثل سيرتت، نيكو

بعثتت، چون ولادتت مسعود

آن درودى كه از خداوند است‌

بر تو باد آن درود، نامعدود

اى عزيزى كه دوست داشتنت‌

هست ما را ز ژرفناى وجود

لطف تو آفتاب هستى بخش‌

شامل خلق، بى ثغور و حدود

خواست هر كس تو را، بهشتى شد

هر كه در سايه تو بود آسود

بر تو و آل تو كه نيكانند

اى محمد (ص) درود باد، درود