اين قرائت انجيلى غيرمعقول توطئه اى است صددرصد در خدمت صهيونيسم و خواهان تحريف انجيل و گمراه نمودن مسيحيان و اين همان مسيحيت توراتى است كه شاهد آن هستيم كه در عمل از كيان صهيونيستى و ديگران حمايت مى كند. و قبل از هر چيز يك اعلام جنگ عليه خود مسيحيت است و اين مسيحيت است كه به اسارت يهود درآمده است. از خداوند مى خواهيم مسيحيت را از اين اسارت رهايى دهد؛ زيرا ما شاهد بوديم كه اولين انجمن و دومين انجمن كليساها دقيقا در همان شهرى برگزار شد كه صهيونيستها اولين كنگره تاريخى خود را در آن برگزار كرده بودند. كنگره اى كه بنيانگذار صهيونيسم جهانى، آن را رهبرى كرد.[١]

اين تقارن مكانى بيانگر اين نكته مى تواند باشد كه مسيحيت نسبت به اهداف يهود اهمال مى كند و به نوعى همراهى خودش را با آن اعلام مى نمايد و عملًا تئوريهاى واهى توراتى را مبنى بر اين كه يهوديان به عنوان قوم برگزيده خداوند به سوى سرزمين موعود (فلسطين) حركت نمايند، مى پذيرد.

هيچ كس تصور نمى كند كه آنها (رؤساى كليساها) از اهداف و نظرات صهيونيستها اطلاعى نداشتند و يا نمى دانستند؟!

از همين جا بود كه نقطه انحراف تمايل مسيحيت به سوى يهود و صهيونيسم و برداشتهاى توراتى و انحرافى سازمان يافت و آنها جهان را بر طبق ديدگاه تحريف شده تورات بازبينى كردند. ديدگاهى كه بر دو محور شر و خير است و مى گويد انسانها و افراد بشر يا خوبند كه همان يهوديهاى مورد نظرشان هستند و طبعا برى و پاك از هر جرمى هستند و بايد مورد حمايت قرار گيرند. و ديگر كسانى كه در سوى ديگر هستند؛ يعنى دسته گناه كاران كه براى آنها هيچ حقى قايل نيستند. اين گروه شامل مسلمانها و پيروان اديان ديگر است و براى شان به عنوان ملت و كشور ارزشى قايل نمى شوند.

ادبيات سياسى و روال رسانه هاى جمعى شان هم دقيقا در همين راستا حركت مى كند. اوج تفكر مزبور در راهبرد سياست خارجى ايالات متحده امريكا تجلى مى يابد كه خواهان حفظ و بقا و بازسازى اسراييل است. البته اين ظاهر مسئله است اما در واقع اين اسراييل است كه به امريكا ديكته مى كند.

اكنون در پايان پاسخ مى گويم كه جايگاه ما در چارچوب جهانى در جايى است كه اسراييلى ها معين مى كنند و حتى آن را به همه تحميل مى كنند.

تلفنى از ايالات متحده امريكا از شخصى به نام عبدالحليم حافظ داريم كه از ميزگرد كانال تلويزيونى «المنار» سؤالى دارند. لطفا توجه كنيد، آقاى حافظ بفرماييد:

عبدالحليم حافظ: سلام عرض مى كنم و خدمت همه علما و استادان حاضر در جلسه و عرض ارادت دارم.

موضوعى مهم است كه مى گويم: تا سال ١٩٤٥ م. كه جنگ دوم پايان يافت ما نظاره گر موج گسترده اى از تحقير و تنفر نسبت به يهوديان هستيم كه در سرتاسر اروپا به چشم مى خورد و هيچ گونه همگامى و همكارى در ميان مسيحيت و يهود ديده نمى شود و حتى ممنوع شده بود كه يهوديان بتوانند در شهرهاى بزرگ اروپا تردد نمايند. نخستين آوارگى گروهى آنان در سال ١٩٢٨ م. رخ داد كه متهم به ترور قيصر شده بودند. در اين دوره به شدت يهوديان در اروپا و امريكا در رنج و فشار و تبعيض نژادى از سوى مسيحيان به سر مى بردند و اين امرى ثابت شده و مورد اتفاق است.

ما بايد در تبليغات بر روى صهيونيزم و نه يهود متمركز شويم؛ چون اين «هرتزل» است كه به عنوان بنيانگذار صهيونيسم، صهيونيستها را به عنوان يك ملت در اروپا مطرح و سعى مى كند براى آنها جايى را پيدا كند.

در برابر اقدامات هرتزل صهيونيست، ما مرتكب چند خطاى عمده شديم: