در پى درخواست جمعى از خوانندگان و دوستداران موعود، صفحه ميعادگاه منتظران پاسخ‌گوى سؤال‌هاى مختلف شما درباره موعود آخرالزّمان خواهد بود. معاونت فرهنگى مسجد مقدس جمكران و همچنين جمعى از علما، صميمانه پذيراى اين درخواست موعود شدند. ضمن آنكه در همين صفحه با دوستداران موعود از «ميعادگاه منتظران» سخن‌خواهيم گفت. ان شاءالله.

سؤال‌هاى خود را به آدرس مجله ارسال داريد:

(تهران، ص. پ ٧٧١- ١٩٦١٥)

كرج- آقاى مسعود فرهمند

سؤال فرموده‌ايد كه چرا گاهى در برخى كتب و نشريات و همچنين مجله موعود به جاى نام حضرت مهدى (عج) از تعبير «م‌ح‌م‌د» استفاده مى‌ششود؟

در جواب بايد گفت:

١. استفاده از تعبير مذكور كه تجزيه نام اصلى حضرت مهيد (عج) و همان حضروف تشكيل دهنده «محمد» است، از ديرباز ر كتب مختلفه حديث ماند «اصول كافى»، «كمال الدين» و «غيبت» رايج بوده و بعدها نيز به همين صورت در تاب‌هاى مؤلّفين شيعه نقل شده و در زمان حاضر نيز برخى را عقيده بر لزوم تبعيت از همين روش است. اگرچه در بسيارى موارد بدون در نظر گرفتن لزوم يا عدم لزوم آن و صرفاً به منظور رعايت امانت در نقل، اين كار صورت مى‌گيرد.

٢. دليل به كارگيرى اين تعبير در خصوص اين نام شريف، وجود روايات متعددى است كه از ناحيه رسول خدا (ص) و اميرالمؤمنين تا امام حسن عسكرى (ع) وارد شده است. چنانكه در اغلب كتاب‌هاى مربوطه بابى مستقل به عنوان «نهى از نام بردن اسم حضرت قائم (ع» اختصاص داده شده كه در آن آمده است:

اميرالمؤمنين (ع) در جواب كسى كه از اسم مهدى (ع) پرسيده بود، فرمود: « «امّا اسمش را به تو نمى‌گويم؛ زيرا حبيب و خليل من، پيامبر از من پيمان گرفته است كه تا زمان ظهورش اسمش را نگويم و اين امر از علومى است كه خداوند نزد رسولش به وديعت نهاده است.»[١]

ابوهاشم جعفرى نقل كرده كه امام هادى (ع) فرمود: «پس از من فرزندم حسن جانشين من خواهد بود. پس شما با جانشين جانشين من چگونه خواهيد بود؟»

پرسيدم: فدايت شوم! چرا؟

فرمود: «از آن رو كه او را نمى‌بينيد و ذكر نامش نيز براى شما جايز نخواهد بود.»

گفتم: پس چگونه او را بخوانيم؟

فرمود: «بگوييد حجّت از آل محمّد (ص).»[٢]

٣. به عقيده بعضى وجه عدم جواز ذكر نام محمّد به طور صريح براى ياد كردن امام زمان (ع) احترام نهادن به آن بزرگوار و حفظ قداست اين نام شريف است كه در اين صورت در همه زمان‌ها حتّى در زمان ظهور نيز بايد رعايت شود.

به عقيده بعضى ديگر اين عدم جواز به اسرارى نهفته در نزد اين نام شريف بازمى‌گردد و به نقش استثنايى آن بزرگوار و غيبت پر رمز و راز و طولانى او ارتباط پيدا مى كند و از اين رو چنانكه در حديث اميرالمؤمنين (ع) آمده است تا زمان ظهور آن حضرت نبايد ترك شود.