يكى از مسائلى كه پيروان اديان و مذاهب گوناگون، اعم از يهوديان، مسيحيان، زرتشتيان و مسلمانان وهمه ملل عالم بر آن اتفاق نظر دارند، مساله ظهور يك مصلح حقيقى ومنجى اعظم در آخرالزمان است. همه اديان و مذاهب حاكم بر جهان، ازكسى كه نجات دهنده بشريت وخاتمه دهنده به ظلم و ستم، جنگ، فساد، فقر و ناامنى است، سخن به ميان آورده و آمدن او را نويدداده اند. همه، چشم به راه و آماده اندكه شايسته ترين انسان روى زمين، پا به عرصه ظهور گذاشته، كمال واقعى انسان را ارزانى بدارد، كژيهاو كاستى ها را ريشه كن سازد، فضيلت و تقوى را بگستراند و پرچم هدايت و ايمان را در همه جهان برافرازد. محروميت و ناكامى را ازميان برداردو بشر را از نعمت آسايش بهره مند سازد. چرا كه اين وعده الهى تخلف ناپذير است.

علامه طباطبايى رحمه الله در اين زمينه مى نويسد:

«بشر از روزى كه روى زمين سكنى گزيده، پيوسته در آرزوى يك زندگى اجتماعى مقرون به سعادت مى باشد و به اميد رسيدن چنين روزى قدم برمى دارد و اگر اين خواسته تحقق خارجى نداشت، هرگز چنين آرزو و اميدى در نهادوى نقش نمى بست؛ چنانچه اگرغذايى نبود، گرسنگى نبود، اگر آبى نبود تشنگى تحقق نمى يافت و ... ازاين روى، به حكم ضرورت (جبر) آينده جهان روزى را در برخواهدداشت كه آن روز جامعه بشرى پر ازعدل و داد شده و با صلح و صفازندگى خواهند كرد و افراد انسانى غرق فضيلت و كمال مى شوند و البته استقرار چنين وضعى به دست خودانسان خواهد بود و رهبر چنين جامعه اى منجى جهان بشرى و به لسان روايات «مهدى» خواهد بود.»[١]

بنابراين، اعتقاد به «مهدى» تنهايك باور اسلامى نبوده و رنگ خاص دينى ندارد، بلكه عنوانى ست براى خواسته ها و آرزوهاى همه انسانهابا كيشها و مذاهب گوناگون وهمچنين، بازتاب الهام فطرى تمامى مردم است كه با همه اختلافاتشان در عقيده و مذهب، دريافته اند كه براى انسانيت در روى زمين، روزموعودى خواهد بود كه با فرارسيدن آن، هدف نهايى و مقصدبزرگ رسالتهاى آسمانى تحقق مى يابد و طومار ستمگران درهم پيچيده مى شود.

آرى، جهان به سوى آينده‌