سوگ گل و مرثيه بلبل است‌		هفته زهراست كه هفت گل است‌
هفت شب، از رفتن زهرا گذشت‌		هفت بهار از چمن ما گذشت‌
مى چكد از چشم ولايت جنون‌		چشم على هفت شبانروز خون‌
رو به چمن بين كه جنون وا شده‌		هفته گل هفته زهرا شده‌
شاهد من چاه كه او چون گريست‌		هفت شبانروز على خون گريست‌
نيمه شب انگار كه ماه آمدست‌		شاه ولايت لب چاه آمدست‌
واى نگه كن چه به ماه او فتاد		عكس مهش در دل چاه او فتاد
نيست جهان همسر شاهنشهش‌		چاه نگه كن كه ببينى مَهَش‌
وقت جنون و طربش آمدست‌		شير خدا نيمه شبش آمدست‌
گوش كن اى شيعه خونين جگر		ذكر على چيست به وقت سحر
آمده تا ذكر خفى را جلى‌		فاطمه يا فاطمه گويد على‌
جان و دلش همهمه فاطمه‌		بر لب او زمزمه فاطمه‌
پهلوى گل داغ كن اى شاخسار		ياس محمد نشكفت از بهار
تيغ شرر بار ندارد دگر		شير خدا يار ندارد دگر
واى من از اين چمن سوخته‌		سرو و گل و ياسمن سوخته‌
اى دل دريائى من فاطمه‌		لاله زهرائى من فاطمه‌
شمع فرو مرده شده خانه ات‌		كشته مرا حسرت پروانه ات‌
فاطمه برگرد كه بينى به عين‌		در غم تو هم حسنم هم حسين‌
اشك سحر هستم و آه شبم‌		زمزمه نيمه شب زينبم‌
هر شب از اندوه تو زهراى من‌		گاه حسين تو شوم گَه حسن‌
فاطمه بنگر تو نگاه مرا		جان على زينب آه مرا
روز و شبم ديده به در دوخته‌		داغ تو پهلوى مرا سوخته‌
از غم تو سوخته ام فاطمه‌		ديده به در دوخته ام فاطمه‌
فاطمه جان فاطمه خوب من‌		آى حبيب من و محبوب من‌
جوركش طعن رقيبم مرو		بعد حبيبم تو طبيبم مرو
دخت نبى گوش بگير از ولى‌		آى مرو فاطمه جان بى على‌
بوى محمد زچمن مى رود		لاله زهرائى من مى رود
اشك پيمبر شده ام در غمت‌		ساقى كوثر شده ام در غمت‌
با چه زنم فاطمه تمثيل تو		خانه من بى پر جبريل تو
جلوه خورشيد و زمين با تو بود		بعد نبى روح امين با تو بود
تا نفس صبح چه شبهاى تار		وحى تو مى گفت خداوندگار
يك نظر انداز به چشم ترم‌		ساغر من كوثر من حيدرم‌
خود نه فقط قلب پيمبر شكست‌		پهلوى تو چون دل حيدر شكست‌
جان به فداى مژه بسته ات‌		من على ام حيدر دل خسته ات‌
بهر على يك سخن آغاز كن‌		جان محمد لب گل بازكن‌
آه زچشم تَرِ من فاطمه‌		دسته گل پرپر من فاطمه ....