ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - هرچيز به جاى خويش نيكوست
با آگاهى از همه آنچه كه مىكنند و بهرغم اتمام حجّتها، بر سرعت فروپاشى و اضمحلال قوم خود و ابتلاى عمومى به عذاب الهى مىافزايند.
به قول خداوند متعال:
«وَما كانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرى ...إِلَّا وَ أَهْلُها ظالِمُونَ؛[١]
و پروردگار تو چنين نبود كه مردم آبادىها را هلاك كند؛ مگر بعد از آنكه رسولى به سوى امراى اعظم ايشان بفرستد تا آيات ما را بر آنان بخواند و ما هرگز ويرانكننده آبادىها نبودهايم؛ جز اينكه اهل آبادىها ستمكار بودهاند.»
در منطق وحى، چنانچه جامعهاى در صراط مستقيم و بر ريل فطرت پاك خدادادى سير كند، سعادت و بهرهمندى دنيوى و اخروى را ملاقات خواهد كرد. در غير اينصورت، سير بر جادّه تباهى اخلاقى، آنان را به مغاك نيستى و سياهى خواهد رساند و اين وعدهاى است كه در تحقّق آن خللى حادث نمىشود؛ چنانكه درباره اقوام پيشين حادث شده است.
انحراف جنسى و اشتغال به شهوات، در ادبيات و منطق وى، در زمره انحرافها و مفاسدى است كه جامعهاى را از درون مىپوساند و موجبات هلاكت و انحطاط آنها را فراهم مىآورد. اين ظلم عظيم، خواه حاصل عمل سياسى، اجتماعى متولّيان و حاكمان باشد و خواه حاصل شهوترانى و هوسپرستى رعايا، نتيجهاى جز نابودى فرهنگها و تمدّنها را در پى ندارد.
«قرآن كريم»، از اقوام منحرف، شهوتران و مبتلاى بيمارىهاى جنسى، به عنوان قوم مسرف و مجرم و بدكار ياد مىكند.
«وَلُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ ما سَبَقَكُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ؛[٢]
و (به خاطر آوريد) لوط را هنگامىكه به قوم خود گفت: آيا عمل بسيار زشتى را انجام مىدهيد كه هيچيك از جهانيان، پيش از شما انجام ندادهاند؟ آيا شما از روى شهوت به سراغ مردان مىرويد، نه زنان؟ شما گروه اسرافكار (و منحرفى) هستيد؛ ولى پاسخ قومش چيزى جز اين نبود كه گفتند: اينها [ملائك نازل شونده] را از شهر و ديار خود بيرون كنيد كه اينها مردمى هستند كه پاكدامنى مىطلبند (و با ما همصدا نيستند!). چون (كار به اينجا رسيد)، ما او و خانوادهاش را رهايى بخشيديم؛ به جز همسرش كه از بازماندگان (در شهر) بود و (سپس چنان) بارانى (از سنگ) بر آنها فرستاديم (كه آنها را كوبيد و نابود ساخت). پس بنگر سرانجام كار مجرمان چه شد.»
خداوند متعال در بيان زشتى فحشا (زنا)، مىفرمايد:
«وَلا تَقْرَبُوا الزِّنى؛[٣]
به اين عمل قبيح نزديك نشويد.»
به واقع، از عمل به مقدّماتى كه ناگزير منتهى به اين عمل قبيح مىشود نيز مىبايست پرهيز كرد؛ زيرا اين عمل زشت، كجراههاى است كه به فساد جامعه و زوال معنويّت در آن و سرانجام انحطاط و سقوط مىانجامد.
اشرار يهود به خوبى مىدانند كه از چه طريقى مىتوان ريشههاى فرهنگى و تمدّنى مسلمانان را خشكاند و در سراشيبى گناه و آلودگى، آنان را به نيستى و انحطاط محكوم ساخت. از اينرو در كنار هزاران حيله و توطئه، با رواج دادن فحشا و منكرات، مسلمانان و مسيحيان را محكوم به مرگ در سكوت و خاموشى ساختهاند.
اين سركشان ناسپاس، آنگاه كه از درگاه خداوند رانده شدند، به جاى انابه و بازگشت، عصاى حيله و شمشير فساد را در كار عموم مستضعفان وارد ساختند تا از همه اديان و انسانها انتقام گرفته باشند. از اينرو بود كه خداوند درباره آنان فرمود:
«كُونُواقِرَدَةً خاسِئِينَ؛[٤]
گم شويد، دور شويد اى ميمونها! پس چون [بنىاسرائيل از آنچه نهى شدند، سركشى كردند، به آنها گفتيم كه به شكل ميمونهاى طرد شده درآييد. و (نيز به خاطر بياور)، هنگامى كه پروردگارت اعلام كرد تا دامنه قيامت، كسى را بر آنها مسلّط خواهد ساخت كه همواره آنها را در عذاب سختى قرار دهد؛ زيرا پروردگار مجازاتش سريع (و در عين حال، نسبت به توبهكاران) آمرزنده و مهربان است.»
والسّلام
سردبير
پىنوشتها:
[١]. سوره يونس، آيه ٤٩.
[٢]. سوره قصص، آيه ٨٨.
[٣]. سوره الرّحمن، آيات ٢٦- ٢٧.
[٤]. سيّاح، احمد، «فرهنگ جامع»، كتابفروشى اسلامى، ج ٣، ص ٥٥.
[٥]. «سيماى عدالت در قرآن و حديث»، ص ٢٧.
[٦]. سوره اعراف، آيات ٤- ٥.
[٧]. سوره انبياء، آيه ١١.
[٨]. سوره اعراف، آيه ٩٦.
[٩]. سوره قصص، آيه ٥٩.
[١٠]. سوره اعراف، آيات ٨٠- ٨٤.
[١١]. سوره اسراء، آيه ٣٢.
[١٢]. سوره اعراف، آيات ١٦٦- ١٦٧.