مسئله عقيده به ظهور مصلحى جهانى در پايان دنيا، امرى عمومى و همگانى است و اختصاص به قوم و ملّتى خاص ندارد. سرمنشأ اين اعتقاد كهن و ريشه‌دار علاوه بر اشتياق درونى و ميل باطنى هر انسان- كه به طور طبيعى خواهان حكومت حق و عدل و برقرارى نظام صلح و امنيّت در سرتاسر جهان است- نويدهاى بى‌شائبه پيامبران الهى در تاريخ بشريّت به مردم مؤمن و آزادى‌خواه جهان است.

تمامى پيامبران بزرگ الهى در دوران مأموريت خود، به عنوان جزيى از رسالت خويش به مردم وعده داده‌اند كه در آخرالزّمان و در پايان روزگار، يك مصلح بزرگ جهانى ظهور خواهد نمود و مردمان جهان را از ظلم و ستم ستمگران نجات خواهد داد و فساد، بى‌دينى و بى‌عدالتى را در تمام جهان ريشه‌كن خواهد ساخت و سراسر جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد. سيرى كوتاه در افكار و عقايد ملّت‌هاى مختلف، مانند «مصر باستان»، «هند»، «چين»، «ايران» و «يونان» و نگرش به افسانه‌هاى ديگر اقوام مختلف بشرى اين حقيقت را به خوبى روشن و مسلّم مى‌سازد كه همه اقوام مختلف جهان با آن همه اختلاف آراء، عقايد و انديشه‌هاى متضادّى كه با يكديگر دارند، در انتظار مصلح موعود جهانى به سر مى‌برند.

موعود در دين مسيحيّت‌

همان‌طور كه نجات‌دهنده پايانى بر مبناى معتقدات يهوديان، مسيح (ماشيع) است كه جهان را درخشان و با شكوه مى‌سازد، به اعتقاد مسيحيان نيز مسيح (ع) نجات‌بخش است. البتّه براى زمان ظهور حضرت مسيح (ع) تاريخ مشخّصى در بشارت «انجيل» نمى‌يابيم و از اين جهت، شباهت دقيقى با اعتقاد اسلامى درباره زمان ظهور وجود دارد. در انجيل مى‌خوانيم:

امّا آن روز و آن ساعت را نمى‌داند كسى از بشر و فرشتگان آسمان، مگر پدر.[١]

بر اساس بشارت فراوانى كه در انجيل آمده است، حضرت مسيح (ع) به دنبال قيام حضرت قائم (ع) در «فلسطين» آشكار خواهد شد و به يارى آن حضرت خواهد شتافت و پشت سر حضرتش نماز خواهد گزارد تا يهوديان و مسيحيان و پيروان وى، تكليف خويش را بدانند و به اسلام بگروند و حامى حضرت مهدى (ع) گردند. از اين رو، در آخرين روزهاى زندگى- و شايد در طول دوران حيات- به ياران و شاگردان خود توصيه‌ها و سفارش‌هاى اكيدى درباره بازگشت خود به زمين نموده و آنان را در انتظار گذارده و امر به بيدارى و هوشيارى و آمادگى فرموده است.

متن برخى از آن بشارات كه در انجيل آمده است:

پس بيدار باشيد؛ زيرا كه نمى‌دانيد در كدام ساعت خداوند شما مى‌آيد؛ ليكن اين را بدانيد كه اگر صاحب خانه مى‌دانست در چه پاس از شب دزد مى‌آيد، بيدار مى‌ماند و نمى‌گذاشت كه به خانه‌اش نقب زند. پس شما نيز حاضر باشيد؛ زيرا در ساعتى كه گمان نبريد، پسر انسان مى‌آيد. پس آن غلام امين و دانا كيست كه آقايش او را بر اهل خانه خود بگمارد تا ايشان را در وقت معيّن خوراك دهد. خوشا به حال آن غلامى كه چون آقايش آيد، او را در چنين كارى مشغول يابد.[٢]

نظير اين پيش‌گويى در «انجيل لوقا» نيز آمده است:[٣] مقصود از «پسر انسان» حضرت مسيح (ع) نيست، زيرا مطابق نوشته جيمز هاكس آمريكايى در «قاموس كتاب مقدّس» اين عبارت هشتاد بار در انجيل و ملحقات آن (عهد جديد) آمده است كه فقط سى مورد آن با حضرت عيسى مسيح (ع) قابل تطبيق است؛ ولى پنجاه مورد ديگر از نجات‌دهنده‌اى سخن مى‌گويد كه در آخرالزّمان و پايان روزگار ظهور خواهد كرد و حضرت عيسى (ع) نيز با او خواهد آمد و او را جلال و عظمت خواهد داد و از ساعت و روز ظهور او جز خداوند متعال كسى اطّلاع ندارد. كه او كسى جز حضرت مهدى (عج)، آخرين حجّت خدا نخواهد بود.

به طورى كه مى‌بينيم فرازهايى از «عهد جديد»، با روايات اسلامى وجوه مشترك فراوانى دارد كه از آن جمله است: نزول حضرت عيسى (ع)،[٤] صيحه آسمانى، زنده شدن گروهى از افراد صالح، آمدن او بر فراز ابر و ربوده شدن ياران حضرت ولىّ‌عصر (ع) از محراب‌ها و رختخواب‌هاى خود و انتقال يافتن آنها بر فراز ابرها، همه اين موارد در احاديث اسلامى آمده و با اين فقرات انجيل دقيقاً منطبق است.[٥]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. ترجمه اناجيل اربعه، ميرمحمّدباقر خاتون‌آبادى، انتشارات نقطه.

[٢]. كتاب مقدّس، انجيل متى، ص ٤١، باب ٢٤، بندهاى ١- ٨، ٢٣- ٢٨، ٢٩- ٣٧ و ٤٢- ٤٦.

[٣]. كتاب مقدّس، انجيل لوقا، ص ١٦، باب ١٢، بندهاى ٣٥ و ٣٧- ٤٠.

[٤]. محمّدباقر مجلسى، بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ١٨١.

[٥]. براى مطالعه بيشتر درباره شباهت‌هاى امام مهدى (ع) و موعود ديگر اديان، ر. ك: هاشمى شهيدى، سيّد اسدالله، ظهور حضرت مهدى (ع) از ديدگاه اديان و مذاهب و ملل جهان، فصل نهم.