در مقابل روحيّه استكبارى كه هم در دوران غيبت و هم در دوران ظهور، مهم‌ترين عامل دشمنى و ستيز با امام (ع) است، مى‌بايست به كارهايى مانند: شناسايى اهداف و راه‌كارهاى دشمن، آگاهى‌سازى افراد و جوامع نسبت به اين امر، مقاومت و مقابله در مقابل توطئه‌ها و تحركات دشمن پرداخت. با ترميم و تبيين و ايجاد اعتمادسازى بايد حربه تخريب دشمن را خنثى نمود و با روشنگرى و خرافه‌زدايى براى تعميق ايمان و اعتقادات مردم گام برداشت و توطئه تحريف را ريشه‌كن نماييم. در همين باره مقام معظّم رهبرى مى‌فرمايند:

«اثبات اصل مهدويّت در يك محفل علمى با مخاطبانى كه اهل علم، تفكّر و استدلالند، جزو آسان‌ترين كارها است و در اين هيچ ترديدى نيست. ايمان و اعتقاد مردم هم خوب است، منتها تعميق اين ايمانى كه مردم به امام زمان (ع) دارند، كار بسيار ظريفى است. بخش مهم كار ايجاد مراكز تخصّصى مهدويّت، اين است كه عشق و محبّت و سوز و گدازى كه مردم، به طور طبيعى نسبت به حضرت دارند، در سطح عموم، به ويژه جوانان بايك نگاه عالمانه و آگاهانه همراه نمايند.»

در يك راهكار مناسب، فرقه‌ها و جريانات انحرافى را رسوا نمايد، ضعف‌ها و نواقص نظام‌هايى چون ليبرال دمكراسى و ... را بازگو و با ارائه استراتژى مطابق با روايات، در مقابل استراتژى‌هاى ديگر گام بردارد و در خصوص تعميق و تبيين انديشه مهدويّت تلاش نمايد. از جمله راهكارهاى مهم در ترويج و تفهيم فرهنگ مهدوى مى‌توان به موارد زير اشاره كرد:

١. تئورى‌پردازى درباره مهدويّت‌

آموزه‌هاى دينى مهدويّت داراى دامنه و پيشينه تاريخى است و جزو بينادى‌ترين اعتقادات مسلمانان شمرده مى‌شود و در ميان ديگر اديان نيز با عنوان مصلح جهانى مورد توجه قرار گرفته است. با توجّه به اهمّيت موضوع مصلح جهانى در ميان اديان، لازم است انديشمندان با تئورى‌پردازى و گفتمان‌ها، نقد و نظرها، نكته‌سنجى‌ها و اظهارنظرهاى ژرف درباره آموزه مهدويّت، به قوّت عملى اين موضوع بين اديانى بيفزايند.

خارج ساختن بحث مهدويّت از عرصه‌هاى سنّتى و مهجور، و وارد كردن آن در محيطهاى پژوهشى علمى موجب مى‌شود كه مسئله مهدويّت بر زندگى انسان‌ها اثرگذارد و آنان را با امام عصر (عج) مرتبط سازد.

٢. شفّاف ساختن جنبه هاى شخصيّت و حكومت امام مهدى (عج)

نوشتن دايرةالمعارف، دانشنامه، پايان‌نامه و رساله تحصيلى، ايجاد سايت‌هاى قوى، انتشار مجلّه‌هاى تخصّصى، فيلم‌سازى، و آثار ادبى و هنرى در اين رابطه چاره‌ساز است. دكترين مهدويّت سزاوار آن است كه در قالب رمان، فيلم، نمايش‌نامه، و آثار هنرى، در سطح جهان ترويج شود.

٣. رشد و اعتلاى فرهنگ مهدويّت و مفهوم انتظار

در اين باره بررسى و تبيين روايات و سخنان تاريخى موجود دركتاب‌هاى اعتقادى و منابع مهم اسلامى مثمر ثمر خواهد بود.

ارائه نادرست موضوع مهدويّت، يكى از عوامل مؤثّر در گريز اشخاص از مسئله مهدويّت، يا نداشتن باور عميق به امام عصر (عج) مى‌باشد. وجود پاره‌اى از سخنان نادرست و بى‌اساس درباره شخصيّت آسمانى امام مهدى (عج)، موجب شده است كه چهره‌اى غيرواقعى و اسطوره‌اى از ايشان ترسيم گردد. پس بايد كوشش شود كه با بررسى تطبيقى روايات و دقّت نظر در آنها، چهره‌اى معقول و مهربان و روزآمد از امام عصر (ع) ترسيم شود.

٤. توسعه فرهنگ مهدويّت‌

در اين راستا ايجاد كرسى مهدى‌شناسى در حوزه‌ها و دانشگاه‌ها راه‌گشا است. در تمامى دانشگاه‌هاى جهان، براى شناخت افكار انديشمندان بزرگ كرسى‌هاى تدريس و پژوهش وجود دارد و تخصّص پاره‌اى از استادان، تنها تدريس افكار يك انديشمند است؛ به عنوان مثال، برخى استادان در زمينه تدريس انديشه‌هاى ارسطو، تبحّر دارند، در كشور عزيز اسلامى ما نيز بايد براى هريك از ائمّه اطهار (ع) از جمله امام مهدى (ع)، كرسى درس امام‌شناسى و مهدى‌شناسى گذارده شود و افرادى پرورش يابند كه در زمينه بزرگان هدايت و وحى صاحب‌نظر