ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٠ - قصّه حضرت آدم (ع)

قصّه حضرت آدم (ع)

ضياالله سميعى‌

به نام خداى على اعلى آغاز مى‌كنم داستان آدم و حوّا را.

نام مبارك حضرت‌ آدم (ع) كه نخستين پيامبر است، شانزده بار به نام آدم (ع) و هشت بار به عنوان بنى‌آدم (ع) و يك بار به عنوان ذريّه آدم (ع) كه بر روى هم بيست و پنج بار مى‌شود، در نه سوره و در بيست و پنج آيه، در «قرآن مجيد» آمده است.[١]

امام صادق (ع) مى‌فرمايد: «دليل ناميدن آدم (ع) به اين اسم، بدان خاطر است كه او از اديم و پوسته و قشر زمين آفريده شده است.»

و شيخ صدوق‌ گويد: اديم نام چهارمين لايه درونى زمين است كه آدم (ع) از آن خلق شده است.[٢]

خداوند، آدم (ع) را بدون پدر و مادر بيافريد تا دليلى باشد بر قدرت الهى.[٣]

وى نهصد و سى سال عمر كرد[٤] و سرانجام در پى تبى طولانى در روز جمعه يازدهم محرّم وفات يافت و در غارى ميان كوه «ابوقبيس» دفن شده و صورت او به طرف «كعبه» قرار دارد.[٥]

در قرآن مجيد راجع به حضرت آدم (ع) حالات مختلف و گوناگونى ذكر شده و ما به يازده قسمت از حالات مزبور اشاره مى‌كنيم كه عبارتند از: