در زمان گئولا (دوره نجات) جهانيان شاهد بركت و نعمت جسمى و روحانى در حدّ اعلا خواهند بود، همه بيماران شفا خواهند يافت، اشخاص نابينا، كر، لال و هر كسى كه از نقص عضوى رنج مى‌برد همه از ناتوانى نجات خواهند يافت: در آن زمان چشم نابينايان روشن شده و گوش ناشنوايان باز خواهد شد. آن زمان لنگ [زمين‌گير] همانند غزال بر خواهد جهيد.[١]

و مرگ و مير متوقّف خواهد شد و خداوند اشك را از هر صورتى پاك خواهد كرد ...[٢]

در آن زمان نه قحطى خواهد بود و نه جنگ. نه حسادت و نه دعوا؛ زيرا تمام خوبى‌ها به وفور عطا خواهد شد و تمامى لذايذ، همانند خاك در دسترس خواهند بود.

با وجود اين، بايستى خاطر نشان كرد كه بركات و نعمات الهى صرفاً به دليل عيّاشى و خوش‌گذرانى نبوده؛ بلكه وسايلى براى رسيدن به اهدافى والاتر هستند.

آرزو و اشتياق ما براى زمان ماشيح به علّت سلطه‌جويى بر دنيا يا حكمرانى بر ملّت‌ها يا ستايش از سوى آنها نيست ... اميد و انتظار ما براى آن روز به اين دليل است كه در آن موقع صادقان و صالحان گرد هم آمده و عقل، حكمت، خوبى و حقيقت بر دنيا مستولى خواهد شد.

٦. دوره قبل از ماشيح‌

زمانى كه از سوى خداوند براى نجات و آمدن ماشيح تعيين شده رازى بسيار پوشيده و پنهان مى‌باشد. با اين حال نشانه‌هاى بسيارى در مورد نزديكى وقوع آن داده شده است. بسيارى از شرايطى كه نشانه قريب الوقوع بودن آمدن ماشيح است اضطراب‌آميز و نگران كننده مى‌باشد ... در آن شرايط بى‌شرمى و بى‌حيايى زياد خواهد شد، تورّم بيداد خواهد كرد، جنگ‌هاى بسيار روى خواهد داد، شمار فقرا بسيار خواهد شد و كسى به آنها كمك نخواهد كرد، جوانان به پيران بى‌احترامى خواهند كرد، خانواده‌ها از همديگر پاشيده خواهند شد. بيمارى‌هاى خطرناك، فقر و كمبود كالاها، جنگ‌هاى بين المللى روزگارى سرشار از رنج و فلاكت پديد خواهد آورد. در كتاب «برشيت ربّا» آمده است:

وقتى كه شاهد نسلى هستى كه زير بار گرفتارى‌ها كمر خم كرده، منتظر ماشيح باش، وقتى كه شاهد جنگ بين ملّت‌ها هستى، منتظر مقدم او باش.

همچنين موقعى كه ماشيح به پا خواهد خاست علائم شگفت‌انگيز و معجزات بسيار در دنيا به وقوع خواهد پيوست.[٣]

٧. شخصيّت ماشيح، ماشيح، بشر خاكى‌

هدف نهايى از آفرينش دنيا كه از نخستين لحظه خلقت در نظر پروردگار بوده ماشيح و دوره گئولا (نجات) مى‌باشد و ماشيح يكى از موضوعاتى است كه حتّى بر موضوع آفرينش مقدّم است و اين اشاره‌اى به اصل يا موضوع ماشيح است؛ امّا از جنبه فيزيكى دنياى مادّى، ماشيح يك بشر خاكى است كه به صورت عادّى متولّد شده است و تنها نشانه در مورد اصل و نسب او اين است كه از اعقاب (حضرت) داوود (ع) و از نسل پسر آن حضرت، يعنى سليمان نبى (ع) مى‌باشد.

٨. آمدن ماشيح‌

امكان آمدن ماشيح در هر دوره وجود دارد ... مى‌توان گفت كه ماشيح هميشه روى زمين است، بشرى خاكى با پايه و مقام بسيار مقدّس و روحانى كه در هر دوره وجود داشته و ناظر است.

٩. صفات خاصّ ماشيح‌

و روح خداوند كه روح حكمت و فطانت و روح مشورت و جبروت و روح علم و خشيّت از خداوند است بر آن خواهد آراميد و او را در خشيّت خداوند تيزهوش گردانيده، موافق نظرش حكم و مطابق مسموع گوش‌هايش تنبيه نخواهد فرمود؛ بلكه ذليلان را به عدالت حكم و براى مسكينان زمين به راستى تنبيه خواهد نمود و زمين را به عصاى دهانش زده به روح لب‌هايش شرير را خواهد كشت.[٤]

ماشيح براى اثبات هويّت خود احتياجى به انجام معجزات و شگفتى‌هاى خارق العادّه نخواهد داشت، ولى با وجود اين، او اين كار را خواهد كرد. (ميشنه توراة)