براى يك ديپلمات بازنشسته انگليسى به نام‌H .R .P Dickson نگاشت، يادآور شد كه يهوديان درصدد به دست آوردن تمامى سرزمن‌هايى هستند كه تا نزديكى‌هاى مدينه امتداد دارد.[١]

چرا تا مدينه؟ زيرا يهوديان تا ظهور اسلام در مدينه زندگى مى‌كردند و با آمدن پيامبر اكرم (ص) و اتّخاذ مواضع منافقانه و تهديد دولت اسلامى مدينه از جانب آنان، توسط پيامبر (ص) از آن سرزمين رانده شدند!

جمال عبدالنّاصر، رئيس جمهور مصر نيز در سال ١٩٦٤ م. اعلام داشته بود كه (ايده و باور) اسرائيل بزرگ، تمامى خاورميانه را در بر خواهد گرفت. وى در سال ١٩٦٥ م. نيز خاطرنشان ساخت كه اين طرح با ادامه توسعه طلبانه از «نيل» تا «فرات» نيز متوقّف نخواهد شد و «مكّه» و مدينه را نيز شامل خواهد شد. او همچنين به اين سخن دايان كه اعلام داشته بود: ما قدس را تصرّف كرديم و هدف ما پس از اين يثرب‌Yathrib و بابل است، استناد كرد.

مناخيم بگين نيز در رابطه با حدود و گستره سرزمينى ارض موعود اعلام داشته بودكه دولت اسرائيل همان گونه كه در تورات پيش‌بينى شده است، شامل عراق، سوريه، تركيه، سعودى، مصر، سودان، لبنان، اردن وكويت است؛ امّا كسى كه مسئله اسرائيل بزرگ را به عرصه بين المللى كشاند اظهارات حافظ اسد، رئيس جمهور فقيد سوريه در سال ١٩٨٥ م. بود. وى ادّعا نمود كه موشه دايان، نخست وزير اسرائيل در سال ١٩٦٧ م. پس از اشغال تپه‌هاى «جولان» و به هنگام بازديد از منطقه (خطاب به سربازان رژيم صهيونيستى) گفته بود: نسل‌هاى گذشته، اسرائيل را به مرزهاى ١٩٤٨ م. رسانيد؛ ما نيز مرزها (ى اسرائيل) را به مرزهاى سال ١٩٦٧ م. رسانيديم؛ شما نيز اسرائيل بزرگ را كه گستره‌اى از نيل تا فرات است، محقّق خواهيد ساخت.

يك روزنامه‌نگار عراقى نيز گفته‌هاى ياد شده را با كمى تفاوت چنين نقل كرده بود: دايان گفته بود كه ما قدس را گفتيم و حال هدف ما يثرب و بابل است. روزنامه نگاران ديگرى نيز به نقل از مناحيم بگين، نخست وزير بعدى رژيم صهيونيستى نقل نموده بودندكه گفته بود: همان گونه كه در انجيل پيش‌بينى شده است، دولت اسرائيل كشورهاى عراق، سوريه، تركيه، عربستان سعودى، مصر، سودان، لبنان، اردن وكويت را در بر مى‌گيرد.

اسد و ژنرال مصطفى بن تلاس، وزير دفاع سوريه همچنين ادّعا نمودند كه در ورودى كنست (پارلمان رژيم صهيونيستى) نقشه برجسته‌اى وجود دارد كه گستره سرزمينى واقع از نيل تا فرات را نشان مى‌دهد. بر اساس گواهى عرفات اين نقشه برجسته ٣٢ سال پيش، از ورودى كنست برداشته شد، امّا در سال ١٩٨٩ م. پس از ديدار و مذاكرات بوش (پدر) و گورباچف در «مالتا» اين نقشه مجدّداً در ورودى كنست نصب شد.

نتيجه اين ديدار موافقت روس‌ها با مهاجرت يهوديان «اتّحاد شوروى» به سرزمين‌هاى اشغالى بود. روزنامه «الاخبار» مصر طى مقاله‌اى در سال ١٩٩٠ م. مهاجرت يهوديان اتّحاد شورى به فلسطين را قدم بسيار مهمّى در جهت تحقّق اسرائيل بزرگ قلمداد نمود.

در سال ١٩٩٨ م. نيز قذافى مرزهاى اسرائيل بزرگ را از اقيانوس «هند» تا «تنگه هرمز» و از «تنگه جبل الطّارق» تا درياى «مديترانه» توسعه داد! او بعدها اسرائيل بزرگ را گستره سرزمينى‌اى عنوان نمود كه مركز آن «قاهره» بوده و از «پاكستان» تا اسپانيا و از تركيه تا «يمن» امتداد داشت. به اين ترتيب تحقّق اسرائيل بزرگ، تمامى كشورهاى اسلامى را از روى زمين محو مى‌كرد.

در سال ١٩٩١ م. يك روزنامه كويتى از اشغال كويت توسط عراق به عنوان بخشى از پروژه اسرائيل بزرگ نام برد.