ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤ - حقيقت كعبه ولى الله الاعظم است!
حقيقت كعبه ولى الله الاعظم است!
اسماعيل شفيعى سروستانى
ماه مبارك به نيمه رسيد؛ «وقتى» غيبى و آسمانى كه بركات نورانىاش را بر زمين و ساكنانش نازل ساخت؛ ماهى كه از ميان ساير ماهها، خداوند آن را برگزيد تا در سايه ولايت و عشق به حضرت ولى الله، اميرالمؤمنين (ع)، مؤمنان چنان حرارت و داغى رمضان را درك كنند كه آتش سوزاننده جهنّم برايشان سرد و بىاثر شود.
حضرات معصومان (ع) در توصيف روزه رمضان فرمودند: «الصّومُ جُنّة مِنَ النّار؛[١] روزه سپر و محافظ در برابر آتش است.»
جمله دستورات صادر شده درباره ادب روزهدارى، از امساك در خوردن و نوشيدن و لب فرو بستن و ... مقدّمهاى است براى درك حقيقت روزهدارى و شهود ماه رمضان. در ذيل اين درك از حقيقت رمضان است كه خواب روزهدار ثواب و نفسزدنش تسبيح پروردگار مىشود؛ نه آنكه صرف ترك شراب و طعام باعث تحقّق اين معنا در روزهدار شود. در صورت ظاهر، روزه، تجربه امساك در خوردن و آشاميدن است؛ همان كه عوام و عموم مردم با تحمّل سختى و به اميد كسب ثواب و امنيّت از عذاب آن را تاب مىآورند.
داغى رمضان كه حرارت و داغى جهنّم را به سُخره مىگيرد، در اثر عشق به اهل بيت و ولايت اميرالمؤمنين (ع) است كه مبتلا را از درون مىسوزد و مىگدازد؛ البتّه چنانكه فرمودند:
«فمن شهد منكم الشّهر فليصم؛[٢]
هر كس آن را درك كرد، پس روزه بدارد.»
هر كه اين ماه را شهود كند، روزهدار به حساب مىآيد و نه هر گرسنه و تشنهاى كه چشم به سفره افطار دوخته است. رمضان و داغى رمضان، در اثر ظهور محبّت است و روزهدار، تحت اين محبّت تمام، نه تنها از حرام، بلكه از جمله حلالها نيز پرهيز مىكند.
رمضان، تجلّى ولايت اميرالمؤمنين (ع) است كه محبّ اهل بيت (ع) را از درون مىسوزاند تا با ترك جمله دلبستگىها و وابستگىها، شناسنده اين ولايت و افتاده اين درگاه شود. شايد از همين جاست كه در روزه، «ترك كردن» پر رنگ خود را مىنمايد، چونان حج كه سالك با ترك محرّمات و حتّى برخى از آنچه كه حلال بوده، امكان ورود به حرم و طواف گرد خانه خدا را مىيابد.
«ترك كردن» در روزه، در كاملترين وجه، خود را مىنمايد تا آنجا كه خوردن و آشاميدن هم بر روزهدار حرام مىشود. دوزخ، مظهر قهر و عذاب حضرت حق است و قلب سنگين عاصيان و منكران، آتشدان آنكه لهيب مىكشد؛ چنانكه جنّت، مظهر لطف و رحمت اوست.
خاموشى و سردى آتش سوزنده دوزخ بر روى روزهداران نه در اثر امساك در خوردن و آشاميدن، بلكه در اثر سپر محافظى
است بازدارنده؛ يعنى «ولايت» و «اقرار به ولايت حضرت ولى الله، اميرالمؤمنين (ع)» است كه به مثابه ميزان عمل و فارق ميان اهل حقّ و باطل مىشود و در كنار صراط، چون ميزانى، «ناكثين» و «قاسطين» و «مارقين» ناسپاس و منكر درباره مقام ولى الله اعظم (ع) را به تجربه ابدى دوزخ وامىدارد.
در تفسير آيه ٢٤ از سوره «ق»، «أَلْقِيافِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ؛ هر كافر متكبّر لجوج را در جهنّم افكنيد.» امام صادق (ع) فرمود:
«روز قيامت محمّد و على (ع) بر صراط مىايستند و هيچ كس حقّ عبور بر آن را ندارد، مگر مجوّز عبور داشته باشد و مجوّز عبور، ولايت على بن اب يطالب (ع) و امامان نسل اوست. منادى صدا مىكند: «اى محمّد و اى على! هر كافر متكبّر لجوجى را كه در برابر على بن اب يطالب (ع) تكبّر و دشمنى داشته است، در
جهنّم بيافكنيد.»[٣]
ولى الله منصوب از سوى حضرت حق، حجّت جمله اعمال آشكار و نهانند كه بدون شناسايى و قبول آنها و انطباق همه اعمال با سيره و سنّت آنها و حفاظت از عهد معهود گرفته شده درباره آنها، امكان گذار از صراط و درك جنّت و رضوان الهى غيرممكن است.
امام رضا (ع) فرمودند: