آداب سفره غذا
(١)
دیباچه
٩ ص
(٢)
طعام حلال
١٢ ص
(٣)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
١٤ ص
(٤)
رابطة سفرة غذا و اخلاق
١٥ ص
(٥)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٢٠ ص
(٦)
ثواب غذا دادن
٢٢ ص
(٧)
آداب غذا خوردن
٢٣ ص
(٨)
غذای شنيداری
٢٥ ص
(٩)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٢٦ ص
(١٠)
غذای ديداری
٢٧ ص
(١١)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٢٧ ص
(١٢)
غذای پنداری
٢٨ ص
(١٣)
معنای پرهيز
٢٩ ص
(١٤)
گرسنگی
٢٩ ص
(١٥)
فوايد گرسنگی
٣٠ ص
(١٦)
پرخوری
٣١ ص
(١٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٣٤ ص
(١٨)
وعدههای غذایی
٣٦ ص
(١٩)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٣٧ ص
(٢٠)
غذای دور همی
٤٠ ص
(٢١)
شستن دست پيش و پس از غذا
٤٢ ص
(٢٢)
نشستن سر سفره
٤٣ ص
(٢٣)
در آوردن کفشها
٤٤ ص
(٢٤)
هم سفره شدن با خدمتکاران
٤٥ ص
(٢٥)
عيب نگرفتن از غذا
٤٦ ص
(٢٦)
خوردن غذا به هنگام گرسنگی
٤٦ ص
(٢٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٤٨ ص
(٢٨)
نام خدا در آغاز طعام
٤٩ ص
(٢٩)
نمک
٥١ ص
(٣٠)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٢ ص
(٣١)
سبزی در سفره
٥٣ ص
(٣٢)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٤ ص
(٣٣)
آغاز با سبکترين غذا
٥٥ ص
(٣٤)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٥ ص
(٣٥)
لقمه کوچک و جويدن کامل
٥٨ ص
(٣٦)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٩ ص
(٣٧)
کمتر نگاه کردن به صورت ديگران
٦٠ ص
(٣٨)
با سه انگشت
٦١ ص
(٣٩)
پيش از سيری دست از غذا کشيدن
٦٢ ص
(٤٠)
پرهيز از زيادهروی
٦٤ ص
(٤١)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٦٥ ص
(٤٢)
از جلوی خود خوردن
٦٧ ص
(٤٣)
رد سائل
٦٧ ص
(٤٤)
وقت گذاشتن برای غذا
٦٨ ص
(٤٥)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٦٩ ص
(٤٦)
پرهيز از دميدن غذا
٧٠ ص
(٤٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٧٠ ص
(٤٨)
باقیمانده غذا
٧١ ص
(٤٩)
سکوت در سفره!
٧٢ ص
(٥٠)
تعارف به غذا
٧٣ ص
(٥١)
پرهيز از خوردن با دست چپ
٧٤ ص
(٥٢)
نان در سفره
٧٥ ص
(٥٣)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٧٩ ص
(٥٤)
خلال و مسواک
٨٠ ص
(٥٥)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٨٢ ص
(٥٦)
به پُشت دراز کشيدن پس از غذا
٨٣ ص
(٥٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٨٤ ص
(٥٨)
آروغ زدن
٨٥ ص
(٥٩)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٨٦ ص
(٦٠)
سایر توصیههای طب سنتی ایرانی
٨٦ ص
(٦١)
مستحبات و مکروهات خوردن و آشامیدن
٨٧ ص
(٦٢)
نکته
٩١ ص
(٦٣)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٩٢ ص
(٦٤)
دعای سفره
٩٤ ص
(٦٥)
سفرة ايرانی
٩٩ ص
(٦٦)
شعرهای سفره
١٠٢ ص
(٦٧)
کتابنامه
١٠٤ ص

آداب سفره غذا - پارسا، الهام؛پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٩ - رابطة سفرة غذا و اخلاق

امام باقر٧ می فرمایند: «برای فرزند خود، از زنان زیبا، شیردهی بخواه و از زشتان بپرهیز؛ چرا که شیر، گاه سرایت می‌کند».[١]

آیت‌الله مکارم شیرازی در کتاب «اخلاق در قرآن»[٢] چنین می‌نویسد:

بسیار می‌شود که یک حالت بحرانى روحى و غم و اندوه شدید جسم را در مدّت کوتاهى، ضعیف و پژمرده و ناتوان می‌سازد، موهاى انسان را سفید، چشم را کم نور، قوّت و توان را از دست و پا می‌گیرد; عکس این مسئله نیز صادق است که حالات خوب جسمانى در روح انسان اثر می‌گذارد، روح را شاداب و فکر را قوّت می‌بخشد. از قدیم الایّام تأثیر غذاها بر روحیّات اخلاق انسانى مورد توجّه دانشمندان بوده است و حتّى این مطلب جزء فرهنگ توده‌های مردم شده است؛ مثلاً، خون‌خواری را مایه قساوت و سنگدلى می‌شمردند و معتقد بودند که عقل سالم در بدن سالم است.

حضرت علی٧ به کمیل فرمود: «ای کمیل! همانا زبان از قلب سرچشمه می‌گیرد [و آنچه را که در قلب است ظاهر می‌سازد] و قوام قلب


[١]. «...‌ فَإِنَ‌ اللَّبَنَ‌ قَدْ يُعْدِي». الکافی، ج ٦، ص ٤٤.

[٢]. مکارم شیرازی، ناصر، اخلاق در قرآن، ج ١، ص ٢٠٧.