آداب سفره غذا - پارسا، الهام؛پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٣ - طعام حلال

امام صادق٧: «كَسْبُ‌ الْحَرَامِ‌ يَبِينُ‌ فِي الذُّرِّيَّة؛ اثر مال حرام در ذریة [نسل] انسان مشخص و آشکار می‌گردد».[١]

امام رضا٧ در حدیثی چنین می‌فرمایند: «اسلام، هر آنچه را که برای سلامتی جسم و روان، خطرناک و زیان‌بار است، حرام دانسته و هر آنچه را که برای انسان لازم و مفید است، حلال بر شمرده است».[٢]

امام علی٧ می‌فرمایند: «پس بنگر که از این سفره چه غذایی در دهان می‌نهی، پس آنچه را که طیب بودنش از هر جهت برای تو آشکار نیست بیرون افکن و آنچه را حلال و طیب و به پاکی بودنش یقین داری بخور».[٣]

لقمه‌ای کان نور افزود و کمال آن بود آورده از کسب حلال

علم و حکمت زاید از لقمه حلال عشق و رقت آید از لقمه حلال

چون ز لقمه تو حسد بینی و دام جهل و غفلت زاید آن را دان حرام[٤]

[١]. الکافی، ج ٥، ص ١٢٥. بیان علامه مجلسی «يبين» أي أثره من الفقر وسوء الحال. مراة العقول، ج ١٩، ص ٨٩.

[٢]. «... لَمْ يُبِحْ أَكْلًا وَلَا شُرْباً إِلَّا مَا فِيهِ مِنَ الْمَنْفَعَةِ وَالصَّلَاحِ‌ وَلَمْ يُحَرِّمْ إِلَّا مَا فِيهِ الضَّرَرُ وَالتَّلَفُ وَالْفَسَاد». مُستدرک الوسائل، ج ١٦، ص ١٦٥.

[٣]. «... فَمَا اشْتَبَهَ عَلَيْكَ عِلْمُهُ فَالْفِظْهُ‌ وَمَا أَيْقَنْتَ بِطِيبِ وُجُوهِهِ فَنَلْ مِنْه». نهج البلاغه، نامة ٤٥.

[٤]. مثنوی معنوی، دفتر اول، ص ٧٣.