آداب سفره غذا
(١)
دیباچه
٩ ص
(٢)
طعام حلال
١٢ ص
(٣)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
١٤ ص
(٤)
رابطة سفرة غذا و اخلاق
١٥ ص
(٥)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٢٠ ص
(٦)
ثواب غذا دادن
٢٢ ص
(٧)
آداب غذا خوردن
٢٣ ص
(٨)
غذای شنيداری
٢٥ ص
(٩)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٢٦ ص
(١٠)
غذای ديداری
٢٧ ص
(١١)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٢٧ ص
(١٢)
غذای پنداری
٢٨ ص
(١٣)
معنای پرهيز
٢٩ ص
(١٤)
گرسنگی
٢٩ ص
(١٥)
فوايد گرسنگی
٣٠ ص
(١٦)
پرخوری
٣١ ص
(١٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٣٤ ص
(١٨)
وعدههای غذایی
٣٦ ص
(١٩)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٣٧ ص
(٢٠)
غذای دور همی
٤٠ ص
(٢١)
شستن دست پيش و پس از غذا
٤٢ ص
(٢٢)
نشستن سر سفره
٤٣ ص
(٢٣)
در آوردن کفشها
٤٤ ص
(٢٤)
هم سفره شدن با خدمتکاران
٤٥ ص
(٢٥)
عيب نگرفتن از غذا
٤٦ ص
(٢٦)
خوردن غذا به هنگام گرسنگی
٤٦ ص
(٢٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٤٨ ص
(٢٨)
نام خدا در آغاز طعام
٤٩ ص
(٢٩)
نمک
٥١ ص
(٣٠)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٢ ص
(٣١)
سبزی در سفره
٥٣ ص
(٣٢)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٤ ص
(٣٣)
آغاز با سبکترين غذا
٥٥ ص
(٣٤)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٥ ص
(٣٥)
لقمه کوچک و جويدن کامل
٥٨ ص
(٣٦)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٥٩ ص
(٣٧)
کمتر نگاه کردن به صورت ديگران
٦٠ ص
(٣٨)
با سه انگشت
٦١ ص
(٣٩)
پيش از سيری دست از غذا کشيدن
٦٢ ص
(٤٠)
پرهيز از زيادهروی
٦٤ ص
(٤١)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٦٥ ص
(٤٢)
از جلوی خود خوردن
٦٧ ص
(٤٣)
رد سائل
٦٧ ص
(٤٤)
وقت گذاشتن برای غذا
٦٨ ص
(٤٥)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٦٩ ص
(٤٦)
پرهيز از دميدن غذا
٧٠ ص
(٤٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٧٠ ص
(٤٨)
باقیمانده غذا
٧١ ص
(٤٩)
سکوت در سفره!
٧٢ ص
(٥٠)
تعارف به غذا
٧٣ ص
(٥١)
پرهيز از خوردن با دست چپ
٧٤ ص
(٥٢)
نان در سفره
٧٥ ص
(٥٣)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٧٩ ص
(٥٤)
خلال و مسواک
٨٠ ص
(٥٥)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٨٢ ص
(٥٦)
به پُشت دراز کشيدن پس از غذا
٨٣ ص
(٥٧)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٨٤ ص
(٥٨)
آروغ زدن
٨٥ ص
(٥٩)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٨٦ ص
(٦٠)
سایر توصیههای طب سنتی ایرانی
٨٦ ص
(٦١)
مستحبات و مکروهات خوردن و آشامیدن
٨٧ ص
(٦٢)
نکته
٩١ ص
(٦٣)
دیدگاه طب سنتی ایرانی
٩٢ ص
(٦٤)
دعای سفره
٩٤ ص
(٦٥)
سفرة ايرانی
٩٩ ص
(٦٦)
شعرهای سفره
١٠٢ ص
(٦٧)
کتابنامه
١٠٤ ص

آداب سفره غذا - پارسا، الهام؛پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٠١ - سفرة ايرانی

نان و نمک می‌گذراند و می‌گویند نان و نمک هم را می‌خورند. پس سه رکن اصلی باعث ماندگاری و پایداری سفره ایرانی شده است. این سه رکن عبارت از: اهمیت سفره، تمایز سفره ایرانی و درک باورهای مربوط به سفره.[١]

ژان شاردن از سفرنویسان دورة صفوی، میهمان‌نوازی ایرانیان را چنین شرح می‌دهد: «چیزی که در شیوه زندگی ایرانیان، گذشته از قناعت آنان، مرا سخت به اعجاب بر می‌آورد، میهمان‌نوازی آنان است. وقتی ایرانیان خوان غذا می‌گسترند، نه تنها درها را نمی‌بندند بلکه هر کس که در آنجا باشد و یا فرا رسد و اغلب غلامانی که اسب را بر در نگاه می‌دارند، بر سر سفره فرا می‌خوانند. هر عده بر سر ناهار یا شام بر سر سفره باشند برای کسی رنجی ندارد... ایرانیان در ستایش مهمان‌نوازی می‌گویند که حضرت ابراهیم٧ هرگز بدون حضور مهمان دست به غذانمی‌برد».[٢]

نیکوست کدبانوی خانه، غذا را به نیت نیک و پسندیده همانند غذای نذری... بپزد چنانچه نیاکان ما نیز این‌گونه بودند.


[١]. همان، ص ٣٢.

[٢]. سفر اروپایان به ایران، ص ٢٨. (شیبانی، ژان رز فرانسواز (١٣٨٤)).