من عهد جانبازى براه دوست بستم‌		آزاده خواهم داد سر، كز قيد رستم‌
گر مرگ در كامم شرنگى بود ليكن‌		چون طوطيان از شوق او شكّر شكستم‌
راهى نه با نيرنگ باشد نى فريبم‌		نى سرد را با تلخ و گرم آميختستم‌
هر كس بروزى بايدش ديدن بدى را		امروز بينيد آن بدى از ضرب دستم‌

لشكريان صدا زدند كه كسى بتو دروغ نميگويد و تو را فريب نميدهد، ولى باز مسلم بگفتار آنان توجّهى ننمود و در اثر زخمهائى كه بپيكرش رسيد نيرويش از دست رفت و سربازان عبيد اللَّه بر او هجوم آوردند سربازى از پشت سر چنان نيزه بر او زد كه بر وى زمين افتاد، و بحالت اسارت دستگير شد.

چون مسلم را بمجلس ابن زياد وارد نمودند سلام نكرد، پاسبانى او را گفت: بفرماندار سلام بده، مسلم گفت: ساكت باش واى بر تو بخدا قسم كه او فرماندار من نيست، ابن زياد گفت: اشكالى ندارد سلام بدهى يا ندهى كشته خواهى شد، مسلم گفت: اگر تو مرا بكشى- تازه‌گى ندارد