آنچه پس از تحقيق و بررسى نزد ما روشن است اين است كه حسين ٧ ميدانست كه عاقبت كارش بكجا منتهى مى‌شود و وظيفه‌اش همان بود كه با كمال اطمينان خاطر انجام داد، جماعتى كه من در كتاب (غياث سلطان الورى لسكّان الثّرى) آنان را بنام گفته‌ام بمن خبر دادند از ابى جعفر محمّد بن بابويه قمىّ در كتاب امالى‌اش از مفضّل بن عمر و او از امام صادق صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و امام از پدرش و پدر از جدّش نقل كرده است: كه روزى حسين ٧ بر حسن ٧ وارد شد و چون چشمش ببرادر افتاد، گريست امام حسن فرمود: براى چه گريه ميكنى؟ فرمود گريه‌ام براى رفتارى است كه با تو مى‌شود، امام حسن فرمود: پيش آمدى كه براى من مى‌شود زهرى‌