هبهب است و هزار سال افروخته شده است تا آنكه سياه گشته و هرگز نسيمى بدان راه نيافته و غم و اندوه از آن بيرون نشده دستور فرمايد كه كشنده‌گان حسين را در كام خود فرو گير پس آتش آنان را بكام گيرد و چون همگى در دل آتش قرار گيرند شيهه‌اى بكشد كه آنان نيز شيهه بكشند و فريادى بزند كه آنان نيز فرياد زنند و بر افروزد و آنان نيز برافروزند پس با زبان‌هاى گويا عرض كنند پروردگار ما براى چه ما را پيش از بت پرستان در آتش افكندى؟ پس از جانب خداى عزّ و جلّ پاسخ بر آنان رسد: آن كس كه ميداند مانند آن كس كه نميداند نيست اين دو خبر را ابن بابويه در كتاب عقاب الاعمال روايت كرده است و در جلد سى‌ام از تذييل شيخ المحدثين در بغداد محمّد بن نجّار كه در حالات فاطمه دختر ابى العبّاس ازدى نوشته است ديدم كه بسند خود از طلحة روايت ميكند كه گفت: شنيدم رسول خدا ميفرمود: كه موسى بن عمران از پروردگارش‌