آل نبى چون گذر كنم‌		بينم خراب و خانه دل پر شرر كنم‌
هرگز مباد شهر و ديارم تهى ز دوست‌		هر چند خالى است كنون چون نظر كنم‌
زان كشتگان ماريه از آل هاشمى‌		شد خوار مسلمين و چه خاكى بسر كنم‌
گشتند بى‌پناه و بدندى پناه خلق‌		درد و غمى چنين ز دلم چون بدر كنم؟
زين غصّه زرد رو بفلك بينى آفتاب‌		لرزد زمين چو قصّه هجرش سمر كنم‌

اى آنكه اين مصيبت‌ها را ميشنوى تو نيز راهى را پيش گير كه پيشوايان از حاميان قرآن رفتند كه از مولاى ما زين العابدين ٧ روايت شده است با آن همه بردبارى غير قابل توصيف كه آن حضرت را بود در اين‌