من هستند كه پس از خود اين دو را در ميان امّتم بجاى ميگذارم و جبرئيل مرا خبر داد كه اين پسرم كشته و خوار خواهد شد بار الها اين جان بازى را بر او مبارك فرما و او را از سروران شهيدان قرار بده بار الها بر كشنده‌اش و آنكه او را خوار كند بركت عطا مفرما، راوى گويد: مردمى كه در مسجد بودند يكباره ناله و فرياد از دل بركشيدند و هاى هاى گريستند رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود: آيا بر حسينم گريه ميكنيد و او را يارى نميكنيد؟ سپس آن حضرت با رنگى افروخته و چهره‌اى سرخ بازگشت و خطبه كوتاه ديگرى خواندند و اشگ از هر دو ديده آن حضرت بشدّت فرو ميريخت سپس فرمود: اى مردم همانا كه من دو يادگار نفيس در ميان شما بجاى گذاشتم و آن دو: كتاب خدا است و عترت من يعنى خاندان من و آنان كه با آب و گل من آميخته شده و ميوه دل من و جگر گوشه من‌اند و اين دو از هم هرگز جدا نگردند تا در كنار حوض بر من وارد شوند هان كه من در انتظار ملاقات با آنان هستم و من در باره اين دو، هيچ از شما نميخواهم بجز آنچه پروردگار من بمن دستور داده‌