غاصب لقمه‌اى گوارا هان كه اين زنازاده فرزند زنازاده مرا بر سر دوراهى نگهداشته است راهى بسوى مرگ و راهى بسوى ذلّت هرگز مباد كه ما ذلّت را بر مرگ اختيار كنيم خدا و پيغمبرش و مردم با ايمان و دامنهاى پاك و پاكيزه كه ما را پروريده و مردمى كه زير بار ستم نروند و افرادى كه تن بذلّت ندهند (همه و همه) بما اجازه نميدهند كه فرمانبرى لئيمان را بر كشته شدن شرافتمندانه برگزينيم هان كه من با اين افراد فاميلم با اينكه كم‌اند و اندك و ياورى ندارم با شما خواهم جنگيد سپس حضرت سخنش را با شعار فروة بن مسيك مرادى پيوست بدين مضمون:

غالب ار گرديم هستيم از قديم‌		ور كه مغلوبيم مغلوبان نئيم‌
زانكه حق با ما و حق باقى بود		باطل ار پيروز شد فانى بود
نيست در ما ترس ليك اين نوبتى است‌		كه ز ما مرگ و ز آنان دولتى است‌
مرگ اشتر وار سينه برگرفت‌		تا ز قومى، ديگرى در بر گرفت‌
مرگ فانى كرد از من سروران‌		هم چنان كو كرده از پيشينيان‌
گر كريمان و شهان را بد بقا		هم ببودى آن بقا از آن ما