از اسلم روايت شده است كه گفت: غزوه نهاوند بود و يا غزوه ديگر را گفت كه ما و دشمن در مقابل هم صف‌آرايى نموديم و هر دو صف آنچنان بود كه من درازتر و پهن‌تر از آن‌ها صف نديده بودم، و سپاه روم پشت‌ها بديوار شهر خود تكيه داده و آماده جنگ بودند، كه مردى از ما بسپاه دشمن حمله كرد، مردم فرياد زدند: لا اله الّا اللَّه اين مرد خود را بهلاكت انداخت، ابو ايّوب انصارى گفت: شما اين آيه را اين طور معنى ميكنيد كه اين مرد حمله كرده و ميخواهد در راه خدا شهيد شود؟ و حال آنكه چنين نيست، اين آيه در باره ما نازل شد، براى آنكه ما سرگرم يارى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بوديم و اهل و عيال و اموال خود را رها كرده بوديم، باين خيال افتاديم كه در ميان آنان باشيم تا آنچه را كه فاسد شده است اصلاح كنيم كه در اثر سرگرمى بخدمت رسول خدا همه از دست ميرفت، خداى تعالى براى اعتراض باين تصميم كه ميخواستيم بمنظور اصلاح كار خود از يارى رسول خدا سرپيچى كنيم اين آيه نازل فرمود، وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ