(١) و هر كه مجلس ميهمانى برگزار نمايد و هدفش از دعوت مردم به آن، خودنمايى و كسب نيكنامى باشد، خداوند فرازمند از نوشابه‌اى كه از چرك و كثافات دوزخ مى‌باشد به اندازه طعام آن ميهمانى به او بنوشاند و شكم او را از آتش آكنده سازد [و وضع او به همين منوال خواهد بود] تا زمانى كه خداوند در باره مردم حكم فرمايد.

و هر كه با زن شوهر دارى زنا كند، در روز رستاخيز از شرمگاه آن دو آن قدر چرك آب خونين سرازير مى‌شود كه مسافت پانصد سال راه را آكنده مى‌نمايد به طورى كه دوزخيان از بوى تعفّن و گند آن در عذاب باشند و عذاب آن دو زناكار از همه دوزخيان شديدتر باشد. و خشم خداوند عزيز و جليل بر آن زن شوهردارى شدّت يابد كه چشم خويش را در اثر چشم‌چرانى به مردانى نامحرم پر سازد و اگر بر اين شيوه عمل كند خداوند تمام اعمال نيك او را كه تا آن لحظه انجام داده محو نمايد و چنان كه با مرد نامحرم هم آغوش گردد، بر خداوند است كه او را در آتش بسوزاند بعد از آنكه در قبر و برزخ عذابش نموده است.

(٢) و هر زنى كه [غير عاقلانه‌] از شوهر خويش تقاضاى طلاق خلع نمايد [و با پرداخت مال يا صرف نظر كردن از مهر خود] موفق به آن گردد، پيوسته مورد لعن و نفرين خدا و فرشتگان و پيامبران الهى و همه مردم خواهد بود تا زمانى كه فرشته مرگ براى گرفتن جان او به سراغش آيد و به او خطاب نمايد: تو را به آتش مژده باد! و چون روز رستاخيز برپا گردد به او گفته شود: با راهيان دوزخ داخل دوزخ شو. هان! به درستى، خداوند فرازمند و پيامبرش از زنانى كه به طور ناحقّ طلاق خلع مى‌گيرند، بيزار هستند. هان! به درستى، خداوند عزّتمند و شكوهمند و پيامبرش از مردى كه با آزار و آسيب رساندن به همسرش زمينه طلاق خلع را فراهم مى‌سازد بيزارند.

و هر كه با اجازه و اظهار رضايت عده‌اى، امام جماعت بودن براى آنان را بر عهده گيرد و در خصوص حضور در نماز، قرائت، ركوع، سجود، قعود و قيام آن ميانه روى در پيش گيرد و رعايت حال آنها را بنمايد، پاداش او برابر پاداش همه شركت‌كنندگان در نماز جماعت او باشد.

(٣) و هر كه بر عده‌اى امام جماعت شود ولى در خصوص حضور در نماز، قرائت، ركوع،