آگاه باشيد كه به راستى، خداى عزّتمند و شكوهمند ستم نكند و از ستمى نگذرد و او در كمينگاه است «تا كسانى را كه بد كرده‌اند به [سزاى‌] آنچه انجام داده‌اند كيفر دهد و آنان را كه نيكى كرده‌اند به نيكى پاداش دهد» [نجم (٥٣)، آيه ٣١] (١) هر كه نيكى كند به خود نيكى كرده است و هر كه بدى كند به خود زيان رسانده است و پروردگارت نسبت به بندگان ستم پيشه نيست.

اى مردم! همانا من كهن سال شده‌ام و استخوان‌هايم سست شده و تنم ناتوان گرديده است و خبر فوتم به من رسيده و مرگم نزديك شده است و شوق ديدار پروردگارم در من رو به فزونى نهاده است و گمانى جز اين ندارم كه اين آخرين ديدار من با شماست؛ پس تا آنگاه كه زنده‌ام مرا خواهيد ديد و چون جان سپردم خداوند نگهدارنده مردان و زنان مؤمن خواهد بود، و السّلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته.

آنگاه گروهى از انصار بر ديگران پيشى گرفته و پيش از آنكه آن حضرت ٦ () [از منبر] فرود آيد همگى عرض كردند: اى پيامبر خدا! خداوند ما را فداى شما گرداند و پدر و مادر و جان‌هاى ما فداى شما باد! اى پيامبر خدا! چه كسى توان آن را دارد كه اين سختى‌ها و مصيبت‌ها را بر دوش كشد؟ و زندگى پس از امروز چگونه خواهد بود؟ (٢) پيامبر خدا ٦ فرمود: پدر و مادرم فداى شما باد! من با پروردگار عزّتمند و شكوهمندم در باره امّتم سخن گفتم. پروردگارم فرمود: در توبه و بازگشت تا هنگام دميده شدن در صور، باز است، پس آنگاه پيامبر خدا ٦ به ما رو نموده و فرمود: همانا هر كه يك سال پيش از مرگش توبه كند خداوند توبه‌اش را بپذيرد، سپس بار ديگر فرمود: و به راستى كه يك سال بسيار است، هر كه يك ماه پيش از مرگش توبه كند خداوند توبه‌اش را بپذيرد، سپس دوباره فرمود: و همانا يك ماه بسيار است، هر كه يك هفته پيش از مرگش توبه كند خداوند توبه او را بپذيرد، سپس دوباره فرمود: يك هفته بسيار است، هر كه يك ساعت پيش از مرگش توبه كند خداوند توبه‌اش را بپذيرد؛ سپس دوباره فرمود: و به راستى كه يك ساعت بسيار است، هر كه در حالى كه جانش به اينجا رسيده باشد- با دست به گلويش اشاره نمود- توبه كند خداوند عزّتمند و شكوهمند توبه‌اش را بپذيرد و او را ببخشايد. راوى گويد: پس آنگاه آن حضرت ٦ از منبر به زير آمد و اين آخرين سخنرانى پيامبر خدا ٦ بود تا آنكه جانش به خداوند عزّتمند و شكوهمند پيوست.