سلوك دانشجويى - محدثى، جواد - الصفحة ٦٠
خستگىهاى روحى و عدم نشاط را با آن درمان كرد و مطالعه را گامى براى جلوگيرى از هدر رفتن فرصتها دانست.
خوشبختانه «كتاب و مطالعه»، با همه گسترش و تنوّعى كه در رسانهها و امكانات ارتباطى و اطلاع رسانى و فيلم و فرستنده و رايانه و ماهواره و ...
پديد آمده، جايگاه خود را دارد و «كتابخوانى» بخش عمدهاى از اوقات بسيارى را به خود اختصاص مىدهد.
به كتاب، بايد به ديد يك «داروى روح و فكر» نگريست.
كتابخانه، كمتر از داروخانه نيست. تأثير مطالعه بر فكر و اخلاق و ديدگاهها و زندگى انسان نيز، ناچيزتر از قرص و كپسول و گياهان دارويى و مراقبتهاى بهداشتى نيست. كمبود مطالعه، در هر شخص و جامعهاى كه باشد، يك عارضه نامطلوب است كه بايد با آن مقابله كرد و به درمانش پرداخت و افراد بى خيال را به «عارضه» بودن آن توجه داد.
اين توجه و اين نياز، در حيات دانشجويى، هم ضرورىتر و هم مشهودتر است.
وقتى كتاب، درمان روح است و مطالعه هم غذاى فكر و جان، در گزينش اين دارو و نسخه گرفتن از پزشكان انديشه (نويسندگان و صاحبان فكر و قلم) بايد دقيق بود، زيرا عوارض مطالعات نادرست و كتابخوانى غلط، يا خواندن كتابهاى مضر و بيهوده و فرصت كش، بيش از غذاى مسموم است و بيشتر لغزشها، معلول كم اطلاعى يا خواندن آثار سست و ضعيف يا انحرافى است، يا پذيرش القاءات و انديشههاى بى بنياد و مغالطه آميز برخى از اهل قلم.
پس چندان ناروا نيست اگر از طريق مطالعه، به نوعى «كتاب درمانى» روى آوريم و بيمارى هايى همچون يأس و نوميدى، افسردگى، جهل، شك، بيخبرى، ضعف بينش، كاستىهاى اخلاقى، گمراهىهاى سياسى و انحرافات اعتقادى را با مطالعه آثار متقن و سودمند و جذاب، درمان كنيم و