كسى كه بتواند زنجيره‌اى از «فضايل اخلاقى» را در جان خويش پديد آورد و چراغ فطرت را روشن نگاه دارد و «انسان» بودن خود را از ياد نبرد و به يك دستگاهِ «پول درآور» تبديل نشود، نفس وسوسه‌گر نمى‌تواند به «قلعه قلب» او لشكركشى كند و «پايگاه وجود» او را كه مى‌تواند جلوه گاه امر و فرمان خدا باشد به تسخير شيطان درآورد.

وقتى مى‌توان مزرعه‌اى صلاح خيز شد، چرا بايد كويرى توان سوز گشت؟

و ... وقتى مى‌توان «امير» شد، چرا بايد «اسير» ماند؟

راستى كه علم به تنهايى كافى نيست!