بايد صبور بود و مقاوم، بايد «شرح صدر» داشت و ظرفيت و اراده، بايد در مقابل توفان‌ها و امواج ايستاد، چه امواج مصيبت‌ها، چه امواج و توفان حوادث و ناكامى‌ها و شكست‌ها.

اميد ما به نسل جوان و با ايمان امروز، اميد به رود پر تب و تابى است كه در بستر تاريخ معاصر در جريان است و اميد به چكه چكه آبى است كه از پنجه‌هاى زمانه فرو مى‌چكد.

چنين نيست كه همه راه‌ها به «نمى‌شود» ختم گردد و همه كوچه‌ها «بن بست» باشد.

مى‌توان هميشه «بهارى» زيست و «خزان» نداشت،

اگر «اميد» را احياگر جانمان سازيم و به خودمان «ايمان» بياوريم.

تعطيلات هم مى‌گذرد، مثل ايام تحصيل.

هنوز «اولين» هاى زيادى پيش‌رو داريم، پس خود را آماده نگاه داريم.