نشر و دعوت به اسلام را تحمّل‌كرده باشند؛ همان گونه كه گروه زيادى از آنان، جان و مال خود را به خاطر ايمان به رسالت و پيامبر (ص) بذل كردند تا اين كه اسلام، سرزمينهاى را فراگرفت، پس اگر درخشش شمشيرها و نيروى بازوان آنان و پايداريشان نبود، هيچ ستونى از دين استوار نمى شد.

انديشه گر در قرآن كريم و سنّت‌گرامى، خواهد يافت كه در قرآن وسنّت، ستايش و بزرگداشت زيادى از صحابه راستين شده است. خداوند تعالى فرمود است:

مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذَلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الإِنجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِيمًا[١].

«محمّد فرستاده خداوند است و ياران و همراهانش بر كافران، بسيار دل سخت و با يكديگر بسيار مشفق و مهربانند. آنان را در حال ركوع و سجود نماز، بسيار بنگرى كه فضل و رحمت خدا و خشنودى او را به دعا مى طلبند، بر رخسارشان از اثر سجده نشانهاى نورانيّت پديدار است. اين وصف حال آنان در كتاب تورات و انجيل است كه مثل حالشان به دانه اى ماند كه چون نخست سر از خاك بردارد، شاخه‌اى‌

[١] - فتح( ٤٨): ٢٩.