گفته مى شود. مصاحبت و همراهى، وسيع تر از اجتماع است؛ زيرا مصاحبت، ماندن طولانى را مى طلبد، پس هر مصاحبتى، اجتماع است، امّا هر اجتماعى مصاحبت نيست».[١]

در قرآن كريم، در ضمن واژگان هم معنا تاييدى براى آنچه فرهنگهاى لغت ذكر كرده اند، آمده است. و آن معاشرت و ملازمتى است كه با اجتماع و ديدار و ماندن، تحقّق مى يابد، صرف نظر از وحدت اعتقاد يا وحدت رفتار، و قرآن كريم آن را در خصوص «معاشرت» اطلاق كرده است. وجوينده كلمات: ( (تصاحبنى))، ( (صاحبهما))، ( (صاحبه))، ( (صاحبته))، ( (اصحاب)) و ( (اصحابهم،)) در قرآن كريم خواهد يافت كه ٩٧ بار، به همين معناى مطلق، ذكر شده است.

پس هيچ گونه تفاوتى ميان معناى لغوى- كه لغت شناسان آن را ذكر كرده اند. و معناى ( ( « «مصاحبت» در قرآن كريم وجود ندارد.

در سنّت نبوى نيز واژه «صحابى» به هر كس از مسلمانان كه همنشين و مصاحب پيامبر (ص) بوده اطلاق شده است؛ خواه واقعاً و حقيقتاً به آن حضرت مؤمن باشدو خواه به ظاهر. الفاظو رواياتى‌كه براى «صحابى» خواهيم آورد، شامل مسلمان مؤمن و مسلمان منافق مى باشد.

[١] - مفردات الفاظ قرآن كريم/ راغب اصفهانى: ٢٧٥؛ صحاح جوهرى: ١/ ١٦٢؛ ترتيب كتاب العين فراهيدى: ٤٤٠.