«اصحاب محمّد (ص) بر آن حضرت وارد شدند در حالى كه حكم را نفرين مى‌كرد، پس‌گفتند: اى‌رسول‌خدا! او را چه شده؟ فرمود: از شكاف ديوار بر من وارد شد و من با فلان همسرم بودم!»

پيامبر (ص) بر حكم مى گذشت و حَكَم به استهزا با انگشت خود به آن حضرت اشاره مى كرد! پيامبر (ص) او را ديد و فرمود:

«خدايا! او را وزغ كن، پس در جاى خود خزيد.»[١]

در حديثى آمده كه عايشه به مروان بن حكم گفت:

گواهى مى دهم كه رسول خدا (ص) پدرت را نفرين كرد در حالى كه تو در صلب او بودى.»[٢]

تمام موارد ياد شده و ديگر موارد، تأكيد دارند كه در ميان صحابه پيامبر (ص) كسانى بودند كه مرتكب كارهايى شدند كه نه خدا آنها را مى پسنديد ونه پيامبر وبرخى از ايشان هم با قرآن وهم با سنّت مخالفت كردند. پس قول به عدالت هر كس كه رسول خدا (ص) را ديده حتّى اگر يك روز هم بوده باشد! امرى هماهنگ با رسالت اسلامى نيست؛ رسالتى كه تأكيد مى كند برخى از اصحاب و فرزندان و همسران پيامبران، ايمان نداشتند؛ بنابراين، «نظريه عدالت تمامى صحابه!» با تصريحات قرآن و سنت و تاريخ، هماهنگ نمى باشد.[٣]

[١] - الاصابة: ١/ ٣٤٦.

[٢] - الامام الصادق والمذاهب الاربعه: ١/ ٥٩٧.

[٣] - براى تفصيل ر. ك:

١- التاريخ و الاسلام/ عاملى.

٢- اضواء على السنه المحمديه/ محمود ابو ريه.

٣- النص والاجتهاد/ شرف الدين.

٤- احقاق الحق« ملحقات»، مرعشى نجفى.

٥- الفتنه الكبرى/ طه حسين.

٦- اعجاز القرآن/ رافعى.

٧- ابو هريره/ ابو ريه.

٨- الاحاديث الموضوعه، حديث اصحابى كالنجوم.

٩- انساب الأشراف، اسماء المنافقين/ بلاذرى.

١٠- تأويل مختلف الحديث/ ابن قتيبه.

١١- شرح المقاصد/ تفتازانى.

١٢- النصايح الكافيه/ ابن عقيل.