يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انفِرُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِيتُم بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ* إِلَّا تَنفِرُواْ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ[١].

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! چرا هنگامى كه به شما گفته مى شود: به سوى جهاد در راه خدا حركت كنيد، بر زمين سنگينى مى كنيد (و سستى به خرج مى دهيد)؟! آيا به زندگى دنيا به جاى آخرت راضى شده ايد؟! با اين كه متاع زندگى دنيا در برابر آخرت، جز اندكى نيست. اگر (به سوى ميدان جهاد) حركت نكنيد، (خداوند) شما را مجازات دردناكى مى كند و گروه ديگرى غير از شما را به جاى شما قرار مى دهد و هيچ زيانى به او نمى رسانيد و خداوند بر هر چيزى تواناست».

آيه شريفه بيانگر اين است كه برخى از صحابه از جهاد، رويگردانى كرده و به حيات دنيا مايل شدند- به رغم آگاه‌يشان از اين كه دنيا متاعى ناچيز است- تا اين كه شايسته توبيخ خداوند و تهديد به عذاب دردناك و جانشينى مؤمنان راستين به جاى آنان شدند.

[١] - توبه( ٩): ٣٨- ٣٩.