يكديگر آميختند[١]؛ كسانى كه به سوى ارتداد مى روند هنگامى كه پيشامدها بر آنان بگردد[٢]؛ افراد فاسقى‌كه نه‌گفتارشان مورد تصديق است و نه كردارشان‌[٣]؛ مسلمانانى كه ايمان در دل آنان داخل نشده است‌[٤]؛ كسانى كه به اسلام، تظاهر مى كنند و به علّت سستى يقين‌شان، با پرداخت سهمى از صدقه به آنان، خو مى گيرند و دوست مى شوند[٥] «وفرار كنندگان در برابر كافران».[٦]

پس اينان صحابه هستند با اين كه مواضع آنان مختلف و جدا از يكديگر بود، ولى قرآن در برخى موارد، آنان را اصحاب رسول خدا (ص) به شمار آورده است.

در بعضى مواقع، قرآن به توبيخ و تهديد آنان پرداخته است. همچنين از آنان كسانى اند كه رسول خدا (ص) ومردم را در بسيارى از مناسبات، از آنان بر حذر داشته است.

خداوند مى فرمايد:

[١] - توبه( ٩): ١٠٢.

[٢] - آل عمران: ١٥٤.

[٣] - حجرات( ٤٩)/ ٦؛ سجده( ٣٢): ١٨.

[٤] - حجرات( ٤٩): ١٤.

[٥] - توبه( ٩): ٦٠.

[٦] - انفال( ٨)/ ١٦- ١٥.