ساختار اين نظريّه در روزگار حكومت اموى تكميل شد؛ زيرا دژى استوار براى حكومت آنان بود و همه اقدامات نامشروع‌شان را توجيه مى نمود. بر همين اساس، معاويه زمانى كه خود را جانشين رسول خدا (ص) مى‌شمرد، ناچار بود كه يك دستاويز شرعى براى خود ايجاد كند تا كارهاى ناشايستش را توجيه و تقويت نمايد. بهترين دليل و دستاويز براى او «عدالت همه صحابه» بود كه او يكى از آنان به شمار مى رفت. پس تا زمانى كه آيات و روايات بر عدالت او اشاره مى كند، هيچ چيز نمى تواند مانع شود كه معاويه جانشين رسول خدا (ص) و پيشواى مسلمانان باشد.

«نظريّه عدالت همه صحابه!» تمام اقدامات امويان را از قبيل: مسموم كردن امام حسن (ع) و كشتن امام حسين (ع) و واقعه حرّه، كشتار بسيارى از مهاجران و انصار، حمله بسر بن ارطاة و آنچه با كودكان عبيد الله بن عبّاس كرد، توجيه مى نمود؛ زيرا اگر صحابى، كسى را ظالمانه به قتل برساند، به اين معنا نيست كه خطايى مرتكب شده است! زيرا او مطلقا عادل است! و ديگران- حتّى صحابه- حق ندارند بر او اعتراض كنند!!

نظر شيعه در معناى مصاحبت و صحابى‌

از مخالفان «نظريّه عدالت تمامى صحابه»))، پيروان اهل بيت (عليهم السلام) مى باشند.