استخوانهاى وى شكست-، بر كنار كردن صحابه مخلص از منصبها و سركار آوردن افراد فاسق، دشنام دادن به امير المؤمنين على ابن ابى طالب (ع) و جنگ با او در جمل؛ صفّين و نهروان، و به شهادت رساندن سرور جوانان اهل بهشت امام حسين (ع)[١]- و آنچه در حادثه حرّه اتفاق افتاد كه تعداد كشته شدگان در اين واقعه به ده هزار تن رسيد كه از ميان آنان هشتاد تن از صحابه بودند و همه اصحاب بدر، پس از اين مصيبت و محنت، مردند و هيچ اهل بدرى نماند.[٢]

چند نمونه براى تكميل بحث‌

١- مردى كه براى رسول خدا (ص) كتابت مى كرد و پيامبر سوره بقره وآل عمران را قرائت مى كرد، رسول خدا (ص) «غفوراً رحيماً» مى خواند ولى او «عليماً حكيماً» مى نوشت. پيامبر (ص) به او فرمود: «چنين و چنان بنويس». او مى گفت: «آن گونه كه مى خواهم، مى نويسم!». و چون برايش «عليماً حكيماً» مى خواند، او «سميعاً بصيراً» مى نوشت. (آن مرد) گفت: «من از شما بر محمّد، آگاهترم». زمانى كه آن مرد در گذشت، پيامبر (ص) فرمود: «زمين او را نمى پذيرد!.» انس گويد: «ابو طلحه به من گفت: به زمينى كه آن مرد در آن درگذشته بود،

[١] - شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد: ٦/ ٤٥- ١٧.

[٢] - المنتظم: ٦/ ١٦؛ الامامه والسياسة: ١/ ٢١٦- ٢١٥.