لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا[١].

«خداوند از مؤمنان خشنود گشت، در آن هنگام كه با تو زير آن درخت پيمان بستند و خداوند از آنچه در دل آنان بود، آگاه بود».

وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ ...[٢][٣].

«و پيشينيان نخستين، از مهاجران و انصار و كسانى كه در نيكى آنان را پيروى كردند، خداوند از آنان خشنود گشت و آنان نيز از خداوند».

ثانياً: به سنّت نبوى استدلال كرده اند كه در چندين روايت تصريح به عدالت تمام صحابه شده است و هيچ‌يك از آنان را مستثنا نمى كند. از پيامبر (ص) روايت شده است كه فرمود:

«اصحاب من همچون ستارگانند، به هر كدام از آنان اقتدا كرديد، هدايت مى شويد)؛ بهترين قرنها قرن من است، سپس بعد از آن، سپس‌

[١] - فتح( ٤٨)/ ١٨.

[٢] - توبه( ١٩)/ ١٠٠.

[٣] - الاصابه فى تمييز الصحابه: ١/ ١٠- ٩؛ تفسير ابن كثير: ١/ ٣٩٩؛ الدر المنثور، سيوطى:

٢/ ٢٩٣.