مراد از «نظريّه عدالت صحابه» اين است‌كه هركس، همنشين پيامبر (ص) شد- اگرچه براى مدّت كوتاهى هم باشد- عادل است! و انتقاد از او، يا پست شمردن كردارهاى او و يا تخطئه وى جايز نيست! بلكه پيروى از گفتار وكردار او رواست و براى ديگران، حجّت است!

اين نظريّه در موقعيّت سياسى خاصّى و براى آنان اهداف سياسى ويژه اى از جمله تقويت حكومت امويان و توجيه تصرّفات آنان و رنگ و روى شرعى دادن به آن تصرّفات، به وجود آمد.

برخى از افراطيان، اين نظريّه را به عهده گرفته و به نشر آن در ميان امّت اسلامى همّت گماشتند و آن را مجوّزى براى ردّ منزلت و موقعيّت اهل بيت (عليهم السلام) قرار دادند؛ اهل بيتى كه قرآن، به عصمت آنان تصريح كرده مى فرمايد: «همانا خداوند رجس و پليدى را از شما اهل بيت دور كرده و شما را كاملًا پاك و مطهّر قرار داده است».[١]

به رغم اين‌كه مدّعيان اين نظريّه سعى در گردآورى ادلّه اى براى تقويت آن و دادن وجهه اى علمى به آن نموده اند، امّا گروه زيادى از

[١] - احزاب( ٣٣): ٣٣.