خداوند، راستى مان را ديد، خوارى را بر دشمن مان فرود آورد و پيروزى را نصيب ما كرد تا اين كه اسلام با قدرت و نيروى تمام مستقر شد و در سرزمينهاى خويش سكنى‌گزيد.

قسم به جانم! اگر آن گونه كه شما هستيد، مى بوديم، هيچ ستونى از دين برافراشته نمى شد و هيچ نهالى از ايمان سبز نمى گشت».[١]

و نيز درحالى‌كه آنان را توصيف مى كرد و جايگاه و منزلت آنان را ياد آورى مى نمود و بر فقدان آنان افسوس مى خورد، فرمود:

«من اصحاب محمّد (ص) را ديدم، كسى از شما را شبيه به آنان نمى بينم؛ آنان صبح را ژوليده و خاك آلود آغاز مى كردند در حالى كه شب را با سجده و قيام سپرى نموده بودند؛ پيشانى و گونه ها يشان را به نوبت بر خاك مى گذاشتند وگويى برپاره آتش مى ايستادند آنگاه كه روز قيامت و هنگامه باز گشت را به ياد مى آوردند».[٢]

همچنين در حالى كه از شوق و عشق به آنان مى سوخت، فرمود:

«كجايند برادرانم كه به راه راست و حق رفتند؟ كجاست عمّار؟ كجاست ابن التيهان؟ كجاست ذوالشهادتين؟ كجايند همانند آنان از برادرانشان كه قرآن‌را خواندند و به‌آن عمل‌نموده وآن‌را حفظكردند، در عمل واجب، انديشيدند و آن را به جاى آوردند. سنّت را زنده‌

[١] - نهج البلاغه( با تحقيق صبحى صالح) ٩٢- ٩١.

[٢] - نهج البلاغه( با تحقيق صبحى صالح): ١٤٣- ٩٧.