«من بر حوض از شما سبقت جسته و با مردانى ستيز (واحتجاج) مى كنم و بر آنان پيروز مى شوم و مى گويم: خداوندا! يارانم، يارانم! پس به من گفته مى شود: تو نمى دانى پس از تو چه كردند.»[١]

پس، از صحابه كسانى بودند كه به رسول خدا (ص) دروغ مى گفتند و كسانى كه به خاطر دنيا خون مى ريختند و از آنان نيز كسانى بودند كه پس از پيامبر (ص) مرتد شدند، پس چگونه اينان «عادل» خواهند بود؟! پيامبر خدا (ص) نيز خبر داده است كه آنان نسبت به حكومت، حرص مى ورزند، آنگاه كه فرمود:

«شما نسبت به حكومت، حرص مى ورزيد (در حالى كه آن) تبديل به پشيمانى و حسرت در روز قيامت خواهد شد، پس چه بد است اين شيرده (و حكومتى‌كه عدّه اى مانند زن شيرده گرد او جمع مى شوند) و چه نيكواست بريده شدن از او (و كسى كه از آن دور و بريده شود)».[٢]

طبيعى‌است كه ظاهر اين نظريّه توجيه كردارها و تلاشهاى مخالف دستورات خداوند تعالى است كه برخى از صحابه مرتكب آن شده بودند. ديدگاه ياد شده با عناصر گمراهى كه سلطنت را بعداً به دست گرفتند، همانند معتمدان درستكار رفتاركرده‌كه دستورخداوند از آنان گرفته مى شود

[١] - مسند احمد: ٢/ ٣٥.

[٢] - مسند احمد: ٣/ ١٩٩.