در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
پيشگفتار
٢١ ص
(٤)
فصل اول تدوين قرآن در عصر پيامبر(ص)
٢٧ ص
(٥)
رواياتى كه به جمعآورى قرآن در زمان ابوبكر اشاره مىكند
٣٠ ص
(٦)
فصل دوم جمعآورى قرآن در عصر رسول خدا(ص)
٣٥ ص
(٧)
فصل سوم بررسى احتمالات وقوع تحريف
٤٩ ص
(٨)
بررسى حالت اول احتمال وقوع تحريف در زمان شيخين به صورت تصادفى
٥٠ ص
(٩)
بررسى حالت دوم وقوع تحريفدرزمان شيخين بهصورت برنامهريزى شده
٥٤ ص
(١٠)
بررسى حالت سوم وقوع تحريف در زمان عثمان
٥٦ ص
(١١)
بررسى حالت چهارم وقوع تحريف در زمان بنىاميه
٥٨ ص
(١٢)
نتيجه
٥٩ ص
(١٣)
فصل چهارم تصريحات علماى اسلام بر سلامتى قرآن از تحريف
٦١ ص
(١٤)
فصل پنجم عوامل ايجاد شبهه تحريف و گسترش آن
٧٧ ص
(١٥)
فصل ششم موضعگيرى در قبال روايات تحريف
٧٩ ص
(١٦)
اول موضعگيرى در قبال روايات تحريفى كه در منابع عامه آمده است
٧٩ ص
(١٧)
قسم اول رواياتىكه سوره يا آياتىرا ذكر كرده
٧٩ ص
(١٨)
الف سوره احزاب، معادل سوره بقره است
٧٩ ص
(١٩)
ب لو كان لابن آدم و اديان
٨٠ ص
(٢٠)
ج سورههاى خلع و حفد
٨٢ ص
(٢١)
د آيه رجم
٨٣ ص
(٢٢)
ه - آيه جهاد
٨٥ ص
(٢٣)
و آيه رضاع كبير در ده مرتبه
٨٥ ص
(٢٤)
اقسام نسخ و چگونگى نسخ تلاوت
٨٨ ص
(٢٥)
بطلان نسخ تلاوت
٩٢ ص
(٢٦)
قسم دوم رواياتى كه بر لحن(اشتباه نحوى) و تغيير دلالت مىكنند
٩٤ ص
(٢٧)
قسم سوم رواياتى كه بر زياده دلالت مىكنند
١٠٠ ص
(٢٨)
دوم موضعگيرى در قبالروايات تحريفكه درمنابع شيعىآمدهاست
١٠٣ ص
(٢٩)
دسته اول رواياتى كه در آنها لفظ«تحريف» به كار رفته است
١٠٣ ص
(٣٠)
دسته دوم رواياتى كه مىگويد بعضى از آيات، شامل اسامى ائمه(عليهم السلام) بوده و اين اسامى حذف شده است
١٠٤ ص
(٣١)
دسته سوم رواياتىكه توهم وقوع تحريف به زياده و نقصان در قرآن را ايجاد مىكنند
١٠٨ ص
(٣٢)
دسته چهارم رواياتى كه مىگويد در قرآن اسامى مردان و زنانى بوده است كه حذف شده است
١١١ ص
(٣٣)
سوم چرا محدثان، اين روايات را در كتابهاى معتبر نقل كردهاند، در حالى كه بيانگر آرا و نظرات آنان نبوده است؟
١١٣ ص
(٣٤)
چهارم موضع ائمه اهل بيت(عليهم السلام) در قبال قرآن موجود
١١٥ ص
(٣٥)
چكيده بحث
١٢٥ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٣ - فصل دوم جمعآورى قرآن در عصر رسول خدا(ص)

همين دلالت مى‌كند بر اين كه مسلمانان از همان ابتداى اسلام، قرآن را با املاى پيامبر (ص) مى‌نوشتند و اين نوشتارها را مسلمانان دست به دست و نسخه‌بردارى مى‌كردند.

٦- عدّه‌اى از صحابه در عهد رسول خدا (ص) قرآن را جمع‌آورى كردند كه بنا به روايت عبدالله بن عمر و انس بن مالك‌[١]، چهار نفر بودند و بنابر روايت محمّد بن كعب قرظى‌[٢]، پنج نفر بودند و بنا به روايت شعبى‌[٣]، شش نفر بودند. ابن حبيب هم در المحبّر[٤] آنان را شش نفر دانسته و ابن نديم در الفهرست‌[٥]، تعدادشان را به هفت نفر رسانده‌است.

منظور از جمع‌آورى در اين جا حفظ قرآن نيست؛ زيرا تعداد حافظان در زمان رسول خدا (ص) بيش از آن بوده‌اند كه در چهار، يا هفت نفر محدود شوند؛ چنان كه در دليل اوّل به اين مطلب اشاره‌شد.


[١] - طبقات ابن سعد: ٢/ ق ٢/ ١١٢؛ البرهان، زركشى: ١/ ٣٠٥؛ الاصابه: ٢/ ٥٠؛ مجمع الزوائد: ٩/ ٣١٢.

[٢] - مناهل العرفان: ١/ ٢٣٦؛ الجامع لاحكام القرآن: ١/ ٥٦؛ اسدُ الغابة: ٤/ ٢١٦؛ الجامع الصحيح: ٥/ ٦٦٦.

[٣] - طبقات ابن سعد: ٢/ ق ٢/ ١١٣؛ فتح البارى: ٩/ ٤٨؛ مناهل العرفان: ١/ ٢٣٧؛ حياة الصحابة: ٣/ ٢٢١.

[٤] - المحبر: ٢٨٦.

[٥] - الفهرست: ٤١.